หลังจากทำงานมาได้สักพัก ทางสถาบันก็มีการจัด workshop เกี่ยวกับ bioinfomatics เราถูกจัดให้ไป workshop เป็นเวลา 1 อาทิตย์ ที่  HUMBOLDT-UNIVERSITÄT ZU BERLIN กรุงเบอร์ลิน แอบดีใจเล็กๆ จะได้ไปเที่ยว แต่ก็โว้งเว้งตอนที่ต้องเดินทางคนเดียวนี้แหละ ต้องเดินทางออกจากที่พักตั้งแต่เช้าเพื่อไปถึงรถไฟ แต่มันก็มีปัญหาจนได้ เพราะช่วงนั้นถนนที่เข้าเมืองดันมีการซ่อมแซม ทำให้เราไปถึง สถานีช้าไปจากกำหนดเดิม 5 นาที ซึ่งนั้นควรเป็นเวลาที่เราใช้ในการเดินไปถึงรถไฟที่จะไปเบอร์ลิน นาทีนั้นรู้เลยว่าเวลาแต่ละนาทีมีค่ามาก ไฟแดงมันก็แดงน๊านนาน ส่วนรถจะติดอะไรนักหนา คนขับทำไมขับช้าอย่างนี้ๆๆ ลุง ได้แต่นั่งคิดทำอะไรไม่ได้  พอรถจอดที่ Bahnhof เราลงจากรถแล้ววิ่งแบบไม่คิดชีวิตเพื่อไปขึ้นรถไฟ [...]]]> เบอร์ลิน เมืองหลวงของเยอรมันและเป็นที่แรกในเยอรมันที่เรามาถึง นั่งเครื่องไปลงที่สนามบิน Tegal ตอนนั้นยังไม่รู้อะไรเลย ลงเครื่องมาแบบงงๆ ซ้าย ขวา จะไปทางไหนดี เงินเหรียญก็ไม่มีจะหยอดรถเข็นกระเป๋า พอดีเจอป้าคนไทยคนหนึ่ง ใจดีมาก เขาให้ยืมเหรียญและช่วยโทรหาอาจารย์ให้ ถ้าวันนั้นไม่ได้ป้าเขา เราก็คงแย่ หลังจากเจออาจารย์ทุกอย่างก็ไม่น่าเป็นห่วงแล้ว อาจารย์ท่านขับรถพาดูในเมืองรอบหนึ่ง พร้อมกับพูดเล่นว่า “พาดูเมืองใหญ่สักรอบก่อน เพราะเดี๋ยวเราจะกลับไปบ้านนอกกันแล้ว ฮาๆ” และนั้นก็เป็นครั้งแรกในเบอร์ลิน

หลังจากทำงานมาได้สักพัก ทางสถาบันก็มีการจัด workshop เกี่ยวกับ bioinfomatics เราถูกจัดให้ไป workshop เป็นเวลา 1 อาทิตย์ ที่  HUMBOLDT-UNIVERSITÄT ZU BERLIN กรุงเบอร์ลิน แอบดีใจเล็กๆ จะได้ไปเที่ยว แต่ก็โว้งเว้งตอนที่ต้องเดินทางคนเดียวนี้แหละ ต้องเดินทางออกจากที่พักตั้งแต่เช้าเพื่อไปถึงรถไฟ แต่มันก็มีปัญหาจนได้ เพราะช่วงนั้นถนนที่เข้าเมืองดันมีการซ่อมแซม ทำให้เราไปถึง สถานีช้าไปจากกำหนดเดิม 5 นาที ซึ่งนั้นควรเป็นเวลาที่เราใช้ในการเดินไปถึงรถไฟที่จะไปเบอร์ลิน นาทีนั้นรู้เลยว่าเวลาแต่ละนาทีมีค่ามาก ไฟแดงมันก็แดงน๊านนาน ส่วนรถจะติดอะไรนักหนา คนขับทำไมขับช้าอย่างนี้ๆๆ ลุง ได้แต่นั่งคิดทำอะไรไม่ได้  พอรถจอดที่ Bahnhof เราลงจากรถแล้ววิ่งแบบไม่คิดชีวิตเพื่อไปขึ้นรถไฟ พร้อมกับกระเป๋าใบใหญ่ 1 ใบ กำลังวิ่งขึ้นบันได มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินสวนมาแล้วบอกว่า “schönweg” (รถไปแล้ว) เห่อออ…แล้วก็ไม่ทัน เราต้องรอรถเที่ยวต่อไป อีกเกือบ 2 ชั่วโมง คงไปไม่ทันเปิด workshop แน่เลย

หลังจากขึ้นรถเที่ยวต่อไปได้และมาถึงเบอร์ลิน ก็ต้องขึ้นบัสไปที่มหา’ลัยอีก น้องเก คนไทยอีกคนที่ไปรอที่นั้นบอกว่ามันหายากมากเลยน่ะพี่ ห้องอยู่ซับซ้อนมาก เอาหล่ะซิตู พอไปถึงป้ายรถบัสที่ต้องลงเราก็วิ่งเลย เพราะกลัวจะไม่ทันพรีเซนต์ โชคยังดีที่เราเข้าตึกนั้นทางประตูด้านหลัง เลยหาห้องนั้นเจอไมยาก ไปถึงห้องพรีเซนต์ เอาของวางเสร็จปุ๊บ พิธีกรก็เรียกเราไปพรีเซนต์ปั๊บ (แง๊ ยังไม่หายเหนื่อยเลยหง่ะ) แต่ the show must go on! เอาว่ะ ยิ้มไว้ก่อน ดีน่ะที่นั่งท่องมาตลอดทาง แล้วมันก็เป็นงานของเราที่ทำอยู่ทุกวันนี่แหละ ไม่ได้ยากอะไร พูดอย่างคล่อง แล้วจบไป มีคำถามเล้กน้อย ก็ตอบไป

แล้วก็กลับมานั่งพักให้หายเหนื่อย น้องเก มันบอกว่าพี่นี่สุดยอด อยากจะบอกว่า ตูเหนื่อยจะแย่แล้ว หมดความตื่นเต้นใดๆ ทั้งสิ้น

ตาราง workshop แน่นทุกวัน กว่าจะเสร็จก็เกือบ 4-5 โมงเย็น แล้วเป็นหน้าหนาวด้วย มืดเร็ว จะมีเวลาเที่ยวไหมน่ะ ห่วงเรื่องเที่ยวอยู่เรื่องเดียวแหละ คืนแรกคณะที่ไป workshop ก็มีการนัดไปทานอาหารอินเดียกัน เราก็ต้องไปตามมารยาท แต่จริงๆ อยากไปเดินเที่ยวข้างนอกมากกว่า ทานข้าว พูดคุยกัยสนุกสนาน แนะนำตัวกันไปเรียบร้อย ทุกคนก็ขอตัวแยกย้ายกันออกมา

เรา น้องเก และ Kristene เพื่อนเยอรมันอีกคน ก็ไปเดินท่องราตรีกัน เบอร์ลินตอนกลางคืนก็น่ากลัวเหมือนกันน่ะ มีเทค บาร์ พับ เต็มไปหมด พวกเราเลยเปลี่ยนไปขึ้นรถ s-bahn น่าจะดีกว่าเดินเที่ยวอย่างนี้ ไปลงที่ Alexander plazt ตรงนี้ก็มีจุดที่น่าเดินเที่ยวหลายจุด (คลิ๊กรูปดูขนาดใหญ่)  TV tower (Fernsehturm), Neptunbrunnen ที่มีรูปปั้นเทพโพรไซดอนอยู่, นาฬิกาโลก, Rathaus แล้วเดินต่อไปบนถนน Karl-Liebknecht-Strasse และตรงไปทางถนน Unter den linden เพื่อไปที่ Brandenburger Tor ต่อไป

เพิ่งไปเจอรูปนี้ ไปหลายรอบ ถ่ายรูปเก็บไว้จนลืม ดูดีสุดแหละ ทั้งคน ทั้งประตู > <

เดินมาเรื่อยๆ ตามถนน Unter den linden เราจะเจอ ฺBerliner dome ตลอดสองข้างทางบนถนน Unter den linden จะเป็นโชว์รูมรถยุโรป ที่ราคาแพงๆ ที่บางยี่ห้อเรายังไม่รู้จักด้วยซ้ำ เดินดูกันเพลินเลยทีเดียว

สุดปลายถนนเส้นนี้เราก็จะเจอ Brandenburger tor ประตูนี้ที่ถูกสร้างขึ้นตั้งสมัยก่อนสงครามโลกครั้งที่ 1 และยังเป็นประตูที่ได้ต้อนรับการมาเยี่ยนเยอรมันของนโปเลียนอีกด้วย ต่อมาหลังจากที่เยอรมันแพ้สงครามโลกครั้งที่ 2 และเบอร์ลินถูกแบ่งออกประตู Brandenburger tor นี้ จึงกลายเป็นทางผ่านเข้าออกของเยอรมันตะวันออกและตะวันตกประตูหนึ่ง

ที่เที่ยวในเบอร์ลินยังไม่หมด แต่ว่าคนเขียนง่วงแล้ว ไว้มาต่อกันตอนต่อไปน่ะค่ะ ……ไปต่อกันเลยดีกว่า

อยากให้อ่านเรื่องนี้ด้วย

• แรกสัมผัสกำแพงเบอร์ลิน East Side Gallery (1)
• อีกครั้งที่เบอร์ลิน Bundestag, Sony tower (2)
• Ich War Noch Niemals In New York (5)
• เอ๊า Prost! อยู่เยอรมันก็ต้องเล่าเรื่องเบียร์ (0)
• เยอรมันชนะอังกฤษไปแล้ว 4:1 แม่เจ้า !!! (1)

ไม่อยากจะพูดคำนี้ออกมาเลย แต่ไม่ไหวแหละ “เหนื่อยจัง” ทำไมเราไม่หยุดบ้างน่ะ เราจะทำหลายอย่าง ไปได้พร้อมๆ กันจริงเหรอ แล้วใจก็ตอบว่า ต้องทำได้ซิ  อืม…ได้ก็ได้ หลายอย่างที่อาจจะง่ายสำหรับคนอื่น แต่มันไม่ได้ง่ายสำหรับเรา เขียนเล่มและ paper เป็นอะไรที่วกวน สับสนในหัวสมองและหัวใจยิ่งนัก บางทีเอาอะไรมาแปะไว้ก็ไม่รู้หาที่มาที่ไปไม่เจอ กว่าจะวิจารณ์ผลแต่ละ paragraph แต่ละหน้าให้ผ่านไปได้ มันยากเย็น แต่อย่างน้อยก็ได้ทำ ผ่านไปทีละนิด ทีละหน่อย แต่ทุกคำก็ผ่านสมองออกมาหล่ะน่ะ ใกล้แหละ อีกนิด

พักเรื่องเครียดเรื่องเรียนเขียนเล่มไว้ก่อน แว้บมาพูดเรื่อง worldcup2010 ดีกว่า กำลังฮิตติดลมบนเลยตอนนี้  ปีก่อนๆ ที่มี worldcup ทีมที่เราเชียร์ก็มีแต่ Brazil แต่ปีนี้ขอเพิ่ม Germany อีกทีม ลุ้นในใจว่าถ้า 2 ทีมนี้มาเจอกันรอบชิงแชมป์ แล้วเราจะเชียร์ใครดี ได้ตามอ่านบล๊อกของ Redtor อยู่เขาพูดเรื่อง worldcup2010fangear น่าสนใจถึงแม้ว่าจะช่วงสั้นๆ แต่ก็ลองดันดูสักตั้ง ไม่แน่ว่า หลังจาก worldcup จบไปแล้ว worldcup2010fangear อาจจะยังขายดีอยู่ ลองดูกันต่อไป

ถ้าพูดถึงเยอรมัน สิ่งแรกๆ ที่เราจะนึกถึงคงจะเป็น “เบียร์” หรือไม่ก็ “กำแพงเบอร์ลิน”  ยิ่งช่วงนี้เราจะได้ยินข่าวเกี่ยวกับกำแพงเบอร์ลินบ่อยๆ  นั้นเพราะพรุ่งนี้ 9 พฤศจิกายน 2009 เป็นวันครบรอบ 20 ปี การล่มสลายของกำแพงเบอร์ลิน ไม่น่าเชื่อว่ามันจะผ่านมาเพียง 20 ปี…

กำแพงเบอร์ลินถูก สร้างขึ้นหลังสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สอง โดยเริ่มสร้างขึ้นในช่วงปี 2504  เพื่อป้องกันประชาชนจากฝั่งตะวันตกซึ่งไม่ใช่ฝ่ายคอมมิวนิสต์ข้ามมา แต่ภายหลังกำแพงกลับกลายเป็นปราการเรือนจำที่กักขังชาวเบอร์ลินตะวัน ออกไม่ให้หนีออกจากประเทศ ก่อนจะเพิ่มความสูงขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นกำแพงสูงกว่า 3 เมตร ยาวถึง 140 กิโลเมตร โดยกำแพงจะมีหอสูงคอยสอดส่องพื้นที่กว้างที่รู้จักกันในชื่อ “ลานมรณะ”  มีประชาชนราว 5,000 คนพยายามจะหนีออกจากหลังกำแพงแห่งนี้ หลายคนหนีสำเร็จ แต่อีกหลายคนถูกการ์ดกำแพงที่คอยเฝ้าระวังอยู่ยิงเสียชีวิต ซึ่งคาดว่าคนจำนวนนี้มีอยู่ราว 100-200 คน

วันที่ 9 พฤศจิกายน คือเป็นวันที่กำแพงเบอร์ลินถูกทำลายลงด้วยพลังของประชาชน เมื่อปี พ.ศ. 2532 ดังนั้นวันที่ 9 พฤศจิกายน 2532 [...]]]> วันที่ 8 พฤศจิกายน 2009 ณ ประเทศเยอรมนี ตะวันออก

ถ้าพูดถึงเยอรมัน สิ่งแรกๆ ที่เราจะนึกถึงคงจะเป็น “เบียร์” หรือไม่ก็ “กำแพงเบอร์ลิน”  ยิ่งช่วงนี้เราจะได้ยินข่าวเกี่ยวกับกำแพงเบอร์ลินบ่อยๆ  นั้นเพราะพรุ่งนี้ 9 พฤศจิกายน 2009 เป็นวันครบรอบ 20 ปี การล่มสลายของกำแพงเบอร์ลิน ไม่น่าเชื่อว่ามันจะผ่านมาเพียง 20 ปี…

กำแพงเบอร์ลินถูก สร้างขึ้นหลังสิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่สอง โดยเริ่มสร้างขึ้นในช่วงปี 2504  เพื่อป้องกันประชาชนจากฝั่งตะวันตกซึ่งไม่ใช่ฝ่ายคอมมิวนิสต์ข้ามมา แต่ภายหลังกำแพงกลับกลายเป็นปราการเรือนจำที่กักขังชาวเบอร์ลินตะวัน ออกไม่ให้หนีออกจากประเทศ ก่อนจะเพิ่มความสูงขึ้นเรื่อยๆ จนกลายเป็นกำแพงสูงกว่า 3 เมตร ยาวถึง 140 กิโลเมตร โดยกำแพงจะมีหอสูงคอยสอดส่องพื้นที่กว้างที่รู้จักกันในชื่อ “ลานมรณะ”  มีประชาชนราว 5,000 คนพยายามจะหนีออกจากหลังกำแพงแห่งนี้ หลายคนหนีสำเร็จ แต่อีกหลายคนถูกการ์ดกำแพงที่คอยเฝ้าระวังอยู่ยิงเสียชีวิต ซึ่งคาดว่าคนจำนวนนี้มีอยู่ราว 100-200 คน

วันที่ 9 พฤศจิกายน คือเป็นวันที่กำแพงเบอร์ลินถูกทำลายลงด้วยพลังของประชาชน เมื่อปี พ.ศ. 2532 ดังนั้นวันที่ 9 พฤศจิกายน 2532 จึงมีความสำคัญใหญ่หลวง เมื่อรัฐบาลเยอรมนีตะวันออกซึ่งปกครองด้วยระบอบคอมมิวนิสต์ ตัดสินใจเปิดพรมแดนเป็นครั้งแรก หลังจากที่สร้างกำแพงกักขังชาวเบอร์ลินตะวันออกอยู่ในบ้านของตัวเองมานานถึง 28 ปี  ระหว่างที่การปฏิวัติเกิดขึ้นทั่วยุโรปตะวันออก รัฐบาลเยอรมนีตะวันออกประกาศเมื่อวันที่ 9 พฤศจิกายน 2532 หลายสัปดาห์หลังเกิดเหตุจลาจลในประเทศ ว่าประชาชนในเยอรมนีตะวันออกสามารถเข้าไปเยือนฝั่งตะวันตก และเบอร์ลินตะวัน ตกได้ ทำให้ฝูงชนจากฝั่งตะวันออกพากันปีนป่ายข้ามกำแพงไปหาชาวเยอรมันตะวันตกท่าม กลางบรรยากาศฉลองกันด้วยความดีใจของประชาชนทั้งสองฝ่ายที่ช่วยกันพังกำแพงลง มาด้วยมือของตัวเอง

ชาวเยอรมันตะวันออกที่ทราบข่าวต่างไปออกันที่จุดผ่านเพื่อข้ามกำแพงไปยังเบอร์ลินตะวัน ตกท่ามกลางความงุนงงของการ์ดชายแดน ก่อนจะโผเข้าไปกอดประชาชนในฝั่งตะวันตกที่บางคนไม่เคยรู้จักมาก่อน พร้อมร่ำไห้ด้วยความปีติอย่างเหลือล้น  การพังทลายของกำแพงเบอร์ลิน ส่งช็อกเวฟกระเทือนไปทั่วโลกในค่ำคืนนั้น ซึ่งถือเป็นการสิ้นสุดสงครามเย็น และปูทางไปสู่การรวมประเทศเยอรมนี ที่ถูกแบ่งออกเป็นสองฝ่ายนับแต่สิ้นสุดสงครามโลกครั้งที่ 2

ในอีกไม่กี่สัปดาห์ต่อมา หลายส่วนของกำแพงก็ถูกพังลงโดยฝีมือของประชาชน หรือพวกนักล่าของสะสม ก่อนที่เครื่องมือหนักจะมารื้อกำแพงทั้งหมดทิ้ง และนำไปสู่การรวมประเทศเยอรมนีอย่างเป็นทางการในวันที่ 3 ตุลาคม 2533 อีกหนึ่งปีต่อมา

ในขณะนั้นผู้นำที่มีบทบาทสำคัญต่อเหตุการณ์นี้ ได้แก่ มิคาอิล กอร์บาชอฟ อดีตประธานาธิบดีคนสุดท้ายแห่งสหภาพโซเวียต อดีตประธานาธิบดีโรนัลด์ เรแกน ผู้ล่วงลับ และอดีตนายกรัฐมนตรีเฮลมุด โคห์ลแห่งเยอรมนีตะวันตก  นายกอร์บาชอฟได้ให้สัมภาษณ์เนื่องในโอกาสครบรอบ 20 ปีการทำลายกำแพงเบอร์ลินว่า “ผมภูมิใจที่เรา และประเทศในยุโรปทั้งตะวันตกและตะวันออกพบจุดหมายเดียวกันด้วยการเห็นแก่ ประโยชน์ของทุกฝ่าย”  ถึงแม้ว่าการตัดสินใจครั้งนั้นของเขาจะมีนักวิจารณ์ชาวรัสเซียวิจารณ์ว่า เขาเป็นต้นเหตุที่ทำให้สหภาพโซเวียตล่มสลายก็ตาม

นับจากวันนั้นจนวันนี้ 20 ปีผ่านไป เยอรมนีเป็นประเทศมหาอำนาจทางเศรษฐกิจใหญ่อันดับ 4 ของโลก ก้าวขึ้นมาเป็นประเทศที่มีอิทธิพลบนเวทีโลก ส่วนเบอร์ลินก็กลายเป็นเมืองหลวงที่มีความล้ำสมัยที่สุดแห่งหนึ่งของโลก แต่เยอรมนีวันนี้ ก็ยังเหลือร่องรอยแผลเป็นจากการแบ่งแยก เพราะอัตราคนว่างงานในฝั่งตะวันออก ยังคงมากกว่าฝังตะวันตกเป็น 2 เท่า นอกเหนือจากความไม่ไว้เนื้อเชื่อใจกันระหว่างคนฝั่งตะวันตกและคนฝั่งตะวันออก

ในความคิดของเราที่เรียนและทำงานอยู่ที่นี่ เยอรมันตะวันออก ในเขตเมืองที่ปกครองด้วยสหภาพโซเวียตเมือ 20 ปี ที่แล้ว  เพื่อนหลายคนของเราที่อยู่ด้วยกัน ก็เป็นเด็กน้อยที่อยู่ในยุคสมัยนั้น เพื่อนหลายคนของเราที่เรียนและทำงานอยู่ด้วยกัน ยุคสงครามเย็นและยุคที่มีการพังกำแพงเบอร์ลิน แต่ไม่มีใครอยากจะพูดถึงเรื่องนี้เท่าไรนัก เพราะมันไม่ใช่เรื่องที่เขารู้สึกดี ถ้าเราถามเขาว่าช่วงนั้นเป็นอย่างไร ลำบากมากไหม คงไม่มีชาวเยอรมันตะวันออกคนไหนที่จะบอกว่า ตัวเองลำบากยากแค้นซ่ะเหลือ อาจจะยอกรับเล็กๆ ว่ามันลำบาก แต่พวกเขาก็ยังคงทรนง เขาไม่คิดว่านั้นเป็นสิ่งยากลำบาก เขาก็อยู่อย่างนั้น  อยู่อย่างที่เขาเคยอยู่และไม่คิดว่านั้นคือความลำบาก ส่วนชาวเยรมันตะวันตกก็จะมองฝั่งตะวันออกนั้นล่าหลัง  สิ่งเล่านี้แหละที่ทำให้คนทั้งสองฝั่งยังคงมีความแตกต่างกันอยู่อย่างมาก  เวลาเพียง 20 ปี คงไม่สามารถที่จะเปลี่ยนความคิดที่ฝั่งลึกในจิตใจได้ ทุกอย่างจึงต้องใช้เวลา

มองย้อนกลับมาบ้านที่บ้านเรา จากประเทศที่ประชาชนเคยเป็นหนึ่งเดียวกัน ตอนนี้แบ่งแยกเป็นฝักเป็นฝ่าย ยิ่งมองยิ่งรู้สึกกลัวว่าวันหนึ่งบ้านเมืองเราจะเป็นอย่างไร  แล้วทำไมต้องมาเกิดในยุคสมัยที่เราอยู่….

ถ้าวันนั้นที่เบอร์ลิน ไม่มีจำนวนประชาชนมหาศาลไปร่วมพังกำแพง  ก็คงยังมีกำแพงเบอร์ลินอยู่  ดังนั้นพลังประชาชนนั้นสำคัญ ถ้าเราทุกคนจงรักภักดี มองไปที่จุดร่วมใจหนึ่งเดียวของคนไทยและร่วมกันพัฒนาประเทศอย่างแท้จริง  ประเทศเราจะพ้นจากวิกฤติทั้งปวงค่ะ

เรียบเรียง  Wiarawan N.

ข้อมูลจาก คมชัดลึก , voice TV

อยากให้อ่านเรื่องนี้ด้วย

• Ich War Noch Niemals In New York (5)
• โพสย้อนเวลา…เดินเที่ยวผ่านความหนาวที่เบอร์ลิน (0)
• แรกสัมผัสกำแพงเบอร์ลิน East Side Gallery (1)
• เอ๊า Prost! อยู่เยอรมันก็ต้องเล่าเรื่องเบียร์ (0)
• After long way เหนื่อยนักพักก่อน (0)

ได้ยินบ่อยมากในช่อง MTV ฟังจนจำท่อนนี้ของเพลงได้ขึ้นใจ จนเกิดความสงสัยว่าเพลงนี้มันชื่อเพลงอะไร พอนั่งฟังและอ่านอย่างตั้งใจ ก็เลยรู้ว่ามันชื่อเพลง Ich War Noch Niemals In New York นี้เอง  แปลว่า ฉันไม่เคยไป New York  แล้วยังงัยเหรอ?  จดไว้ค่ะ  แล้วมาหารายละเอียดใน google เลยรู้ว่า เพลงนี้เป็นเพลงใน Musical ชื่อดังของเยอรมัน ที่มีชื่อเดียวกับเพลงนั้นแหละ “Ich War Noch Niemals In New York”    ละครเพลงเรื่องนี้มีการแสดงกันมาเรื่อยๆ ตลอดเวลา 20 ปีที่ผ่านมา ตอนนี้ก็ยังเปิดการแสดงอยู่ที่ Hamburg  >>>Link

เนื่องจากเป็นเพลงหนึ่งในทั้งหทด 20 เพลงในการแสดง เนื้อหาของเพลงเป็นตอนที่ตัวเอกของเรื่อง [...]]]> “Ich war noch niemals in New York, ich war noch niemals auf Hawaii,”

ได้ยินบ่อยมากในช่อง MTV ฟังจนจำท่อนนี้ของเพลงได้ขึ้นใจ จนเกิดความสงสัยว่าเพลงนี้มันชื่อเพลงอะไร พอนั่งฟังและอ่านอย่างตั้งใจ ก็เลยรู้ว่ามันชื่อเพลง Ich War Noch Niemals In New York นี้เอง  แปลว่า ฉันไม่เคยไป New York  แล้วยังงัยเหรอ?  จดไว้ค่ะ  แล้วมาหารายละเอียดใน google เลยรู้ว่า เพลงนี้เป็นเพลงใน Musical ชื่อดังของเยอรมัน ที่มีชื่อเดียวกับเพลงนั้นแหละ “Ich War Noch Niemals In New York”    ละครเพลงเรื่องนี้มีการแสดงกันมาเรื่อยๆ ตลอดเวลา 20 ปีที่ผ่านมา ตอนนี้ก็ยังเปิดการแสดงอยู่ที่ Hamburg  >>>Link

เนื่องจากเป็นเพลงหนึ่งในทั้งหทด 20 เพลงในการแสดง เนื้อหาของเพลงเป็นตอนที่ตัวเอกของเรื่อง เดินออกมาจากบ้านเพื่อสูบบหรี่ หลังจากกินข้าวเย็นเสร็จ แล้วคิดถึงชีวิตตัวเองว่า เขาอยากไปนิวยอร์คแต่ยังไม่เคยไปเลย ไม่ไเคยไปฮาวายและซานฟรานซิสโก ตอนนี้เขามี passport  eurocheck และเงินอยู่ ที่จริงจะไปขึ้นเครื่องแล้วบินไปเลยก็ได้น่ะ  เล่าๆ เหมือนคิดเล่นอยู่คนเดียว พอกลับเขาบ้าน เมียเขาก็ถามว่า มีอะไรหรือ  เขาก็บอกว่า ไม่มีอะไร….(แค่เนี๊ยะ)

เนื้อหาเพลงมันไม่มีอะไรหรอกค่ะ  เพียงแต่ว่าเพลงนี้ฟังแล้วติดหูดี   โดยเวอชั่นที่เราฟังอยู่เป็นการเอามาร้องใหม่ของวง SPORTFREUNDE STILLER  แต่เจ้าของเดิมที่ร้องคือ  Udo Jürgens  แต่ในเพลงนี้เขาก็ได้มาแจมด้วยหนึ่งท่อนค่ะ เอามาฝากให้นั่งฟังกันเพลินๆ ค่ะ….enjoy!

By SPORTFREUNDE STILLER
Und nach dem Abendessen sagte er,
laß mich noch eben Zigaretten holen geh’n,
sie rief ihm nach nimm Dir die Schlüssel mit,
ich werd inzwischen nach der Kleinen seh’n,

er zog die Tür zu, ging stumm hinaus,
ins neon-helle Treppenhaus,
es roch nach Bohnerwachs und Spießigkeit.
und auf der Treppe dachte er, wie wenn das jetzt ein Aufbruch wär,
ich müßte einfach geh’n für alle Zeit,
für alle Zeit…

Ich war noch niemals in New York, ich war noch niemals auf Hawaii,
ging nie durch San Franzisko in zerriss’nen Jeans,
Ich war noch niemals in New York, ich war noch niemals richtig frei,
einmal verrückt sein und aus allen Zwängen flieh’n.

Und als er draussen auf der Straße stand,
fiel ihm ein, daß er fast alles bei sich trug,
den Paß, die Eurochecks und etwas Geld,
vielleicht ging heute abend noch ein Flug.

Er könnt’ ein Taxi nehmen dort am Eck oder Autostop und einfach weg,
die Sehnsucht in ihm wurde wieder wach,
nach einmal voll von Träumen sein, sich aus der Enge hier befrei’n,
er dachte über seinen Aufbruch nach,seinen Aufbruch nach…

Ich war noch niemals in New York, ich war noch niemals auf Hawaii,
ging nie durch San Franzisko in zerriss’nen Jeans,
Ich war noch niemals in New York, ich war noch niemals richtig frei,
einmal verrückt sein und aus allen Zwängen flieh’n.

Dann steckte er die Zigaretten ein und ging wie selbstverständlich heim,
durchs Treppenhaus mit Bohnerwachs und Spießigkeit,
die Frau rief “Mann, wo bleibst Du bloß, Dalli-Dalli geht gleich los”,
sie fragte “War was?” – “Nein, was soll schon sein.”

Ich war noch niemals in New York, ich war noch niemals auf Hawaii,
ging nie durch San Franzisko in zerriss’nen Jeans,
Ich war noch niemals in New York, ich war noch niemals richtig frei,
einmal verrückt sein und aus allen Zwängen flieh’n.

+++++++++

แถมคำศัพท์ค่ะ

Abendessen อาหารเย็น

Schlüssel  กุญแจ

Zigaretten  บุหรี่

Treppenhaus   บันได

ศัพท์อื่นๆ หากต้องการทราบ แปลจากเวปนี้  http://dict.leo.org

อยากให้อ่านเรื่องนี้ด้วย

• วันนี้ขอเสนอเพลง “หมีน้ำแข็ง” (1)
• โพสย้อนเวลา…เดินเที่ยวผ่านความหนาวที่เบอร์ลิน (0)
• เอ๊า Prost! อยู่เยอรมันก็ต้องเล่าเรื่องเบียร์ (0)
• ครบรอบ 20 ปี การล่มสลายของกำแพงเบอร์ลิน (1)
• ไวรัสนี่..มันร้ายจริงๆ (2)