» เยอรมัน

แรกสัมผัสกำแพงเบอร์ลิน East Side Gallery

wi-admin — Sat, 04 Sep 2010 16:36:23 +0000

แรกสัมผัสกำแพงเบอร์ลิน จะบอกอย่างนี้ก็ไม่ผิด ถึงแม้จะมาที่เบอร์ลินหลายรอบ แต่ยังไม่เคยได้มีโอกาสได้มา touch สัมผัส จับต้อง กำแพงเบอร์ลินแบบเต็มๆ สักที กำแพงส่วนนี้ถูกเรียกว่า East Side Gallery การเดินทางมาที่ East Side Gallery นี้ เราสามารถนั่ง S-Bahn สาย S3, S5, S7, S9 แล้วมาลงที่ Ostbahnhof หรือ Warschauer Str. ก็ได้ แต่ถ้าจะเลือกนั่ง U-Bahn ก็ขึ้นสาย U1, U15 มาลงที่ Warschauer Str. ค่ะ แล้วเดินต่อไปอีกสัก 500 เมตร ก็จะถึง East Side Gallery

East Side Gallery เป็นส่วนของกำแพงเบอร์ลินที่ไม่ได้ถูกทำลาย มีความยาวประมาณ 1.3 กิโลเมตร ที่นี่เป็นเหมือน open gallery สำหรับแสดงภาพวาด Graffiti บนกำแพง โดยศิลปินจากหลายเชื้อชาติทั่วโลก (รวมถึงคนไทยด้วย) แต่เดิมกำแพงส่วนนี้ ได้ถูกปรับปรุงมาตลอดเพราะ มีพวกมือดีมาขีดเขียน พ่นสีข้อความต่างๆ บนรูปภาพจนเลอะเทอะอยู่เป็นประจำ แต่ตอนที่เราได้ไปมีการปรับปรุงใหม่ ลงสีใหม่ ดูสะอาดตา ไม่เหมือนหลายๆ รูปที่เราค้นเจอในอินเตอร์เนท

ภาพไฮไลท์ของกำแพงเบอร์ลินที่เราจะเห็นบ่อยๆ ในอินเตอร์เนท มีอยู่ 2 ภาพ ที่ใครไปที่นี่ ต้องห้ามพลาดที่จะถ่ายรูปกับ 2 ภาพ นี้ คือ “The Mortal Kiss” ที่วาดโดย “Dmitri Vrubel” ศิลปินชาวรัสเซีย “The Mortal Kiss” เป็นภาพวาดล้อเลียนการจูบปากกันอย่างดูดดื่ม ของ Leonid Brezhnev ผู้นำโซเวียต กับ Erich Honecker ประธานาธิบดีเยอรมันตะวันออกในปี 1879 ที่มีรูปต้นแบบเป็นรูปด้านข้าง หลายปีผ่านไป ภาพนี้ก็ซืดจางและเลอะเทอะไปด้วยการขีดเขียน Dmitri Vrubel จึงได้อนุญาติให้ ศิลปินชาวเยอรมันสามารถวาดภาพนี้ขึ้นมาใหม่ได้ เมื่อต้องการปรับปรุงกำแพง ภาพนี้จึงมีการเปลี่ยนแปลงมาโดยตลอด แต่ก็ยังมีความทรงจำของภาพอยู่

และอีกภาพคือภาพของ Trabi auto ที่พุ่งออกมาจากกำแพง Trabi เป็นรถที่ผลิตใช้เฉพาะในฝั่งเยอรมันตะวันออก หรือ DDR ที่ปกครองด้วยระบอบคอมมิวนิส แต่ละครอบครัวถ้าจะมีรถต้องมาลงชื่อจองกันไว้ก่อน แต่กว่าจะได้ต้องรอนานถึง 10 ปี หลังจากที่กำแพงพังลงรถชนิดนี้ก็ไม่มีการผลิตขึ้นมาอีก ตัวถังรถ Trabi ผลิตจากไฟเบอร์ เวลาเคาะแล้วจะดังเหมือนเราเคาะท้องเรือที่ทำจากไฟเบอร์ แล้วเวลามันวิ่งบนท้องถนน มันจะเป็นยังไง (ก็แค่คิดตาม)

ตลอดความยาว 1.3 กิโลเมตร ก็จะมีภาพวาด Graffiti ตลอดทาง และในส่วนสุดท้ายของกำแพงจะมี CV ที่แสดงปีตั้งแต่มีการสร้างกำแพงขึ้นมาและในแต่ละปีจะมีภาพดอกไม้วาดเรียงๆกันอยู่ ซึ่งดอกไม้หนึ่งดอกจะแทนจำนวนของผู้ที่เสียชีวิต 136 คน จากการพยายามหลบหนีในปีนั้น ซึ่งบางปีก็ไม่มีการบันทึกไว้

ยิ่งทำให้เราได้เห็นได้อย่างชัดเจนถึงความสูญเสียที่เกิดขึ้น ผู้คนมากมายที่ต้องเสียชีวิตไปจาก
“สงครามและความขัดแย้ง ”

อยากให้อ่านเรื่องนี้ด้วย

อีกครั้งที่เบอร์ลิน Bundestag, Sony tower

wi-admin — Tue, 31 Aug 2010 19:40:14 +0000

หลังจากที่เดินพ้นจาก Brandenburger tor มาแล้ว ถ้าเราเลี้ยวทางขวาจะไปยังรัฐสภาของเยอรมันหรือ Bundestag แต่ถ้าเราเลี้ยวซ้ายจะตรงไปเราจะได้เจอยัง Postdamer plazt ซึ่งเป็นที่ตั้งของตึกหน้าแปลกตึกหนึ่ง นั้นคือ Sony tower นั้นเอง

แต่ก่อนที่เราจะเดินมาถึง Sony tower ที่ Potsdamer platz เราจะผ่าน ลานที่มีแท่นหินรูปร่างคล้ายโรงศพเรียงกันเป็นแนวบนลานต่างระดับ เป็นร้อยๆ แท่น ตรงนี้คือ อนุสรณ์ที่รำลึกถึงการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ หรือ Holocaust Memorial ในสงครามโลกครั้งที่ 2 นั้นเอง อยากเล่าว่าครั้งแรกที่เรามาเจอตรงนี้ เป็นกลางคืน แล้วเราก็เดินผ่านไปแบบงงๆ โดยที่ไม่รู้ว่ามันคืออะไร เห็นแต่แท่นหิน เรียงเต็มไปหมด ตอนกลางคืนตรงนี้จะเงียบมาก แทบจะไม่มีคนเลย ทั้งๆ ที่มันอยู่กลางเมือง แอบหลอนตัวเองอีก

พอเดินมาถึง Potsdamer platz เราจะเจอ ตึก 2 ตึกที่รูปร่างแปลกๆ นั้นคือ ตึก D-Bahn และ Sony tower ตรงลานกว้างจะมีแผ่นหิน วาง ต่อๆ กันอยู่ ใครจะไปรู้ว่าแผ่นหินนั้นคือ ซากกำแพงเบอร์ลินที่เหลืออยู่ เพราะมันเต็มไปด้วยรูปวาด และหมากฝรั่ง ที่คนเอามาแปะกันเต็มไปหมด อ่ะยื้อ

แต่ตรงนี้ไม่ใช่ส่วนเดียวของกำแพงที่เหลืออยู่ ยังมีแนวกำแพงเบอร์ลินที่เหลืออยู่อีกที่คือ “East Side Gallery” เดี๋ยวเราจะเล่ากันต่อพรุ่งนี้ว่ามันอยู่ที่ไหน

เมื่อเดินเล่น แถวนี้จนทั่วแล้ว เราก็เดินย้อนกลับไปที่ Brandenburger tor เลยไปถึง Bundestag ซึ่งเป็นรัฐสภาของเยอรมัน เป็นที่ประชุมสภาของเยอรมันนั้นเอง ตึก Bundestag นี้ เคยถูกไฟไหม้จนหมดเหลือแต่ซากในสมัยสงครามโลกครั้งที่ 2 แต่เยอรมันก็ยังคงเก็บตึกนี้ไว้และซ่อมแซมมันขึ้นมาอีกครั้ง พร้อมกับสร้างโดมแก้วบนดาดฟ้าของตึก ซึ่งเปิดให้ประชาชนขึ้นไปเที่ยวชมได้

แต่ปัญหาคือ แถวคิวของคนที่รอเข้านั้นยาวมาก ตั้งแต่ไปที่นี้มาหลายครั้ง ไม่เคยเห็นแถวสั้นเลย ยาวล้นออกมาตลอด เคยมีครั้งหนึ่งที่ไปแล้วเพื่อนๆ อยากจะเข้าไปดู เห็นแล้วว่าแถวมันยาวมาก กะว่าสัก 1 ชั่วโมงคงได้เข้า ที่ไหนได้ปาเข้าไป 3 ชั่วโมง แล้วก็ใกล้เวลาที่เราจะต้องกลับแล้ว

แต่ไหนๆ ก็รอแล้ว ขอขึ้นไปดูหน่อย ก่อนเข้าต้องถอดโลหะทุกอย่างออกเหมือนตอนที่เราจะขึ้นเครื่องบินเลยแล้วต้องขึ้นลิฟท์ไปอีก เดินวนๆ อย่างรีบๆ แล้วก็ลงมา แบบงงๆ สรุปว่าวันนั้นต่อแถวรอไป 3 ชั่วโมง แต่เิดินเที่ยวข้างบนจริงๆ แค่ 15 นาที

เดี๋ยวพรุ่งนี้จะมาเล่าต่อว่า กำแพงเบอร์ลินส่วนที่เหลืออีกที่อยู่ที่ไหน ส่วนวันนี้สวัสดีพี่น้องชาวไทย

อยากให้อ่านเรื่องนี้ด้วย

โพสย้อนเวลา…เดินเที่ยวผ่านความหนาวที่เบอร์ลิน

wi-admin — Mon, 30 Aug 2010 22:04:58 +0000

เบอร์ลิน เมืองหลวงของเยอรมันและเป็นที่แรกในเยอรมันที่เรามาถึง นั่งเครื่องไปลงที่สนามบิน Tegal ตอนนั้นยังไม่รู้อะไรเลย ลงเครื่องมาแบบงงๆ ซ้าย ขวา จะไปทางไหนดี เงินเหรียญก็ไม่มีจะหยอดรถเข็นกระเป๋า พอดีเจอป้าคนไทยคนหนึ่ง ใจดีมาก เขาให้ยืมเหรียญและช่วยโทรหาอาจารย์ให้ ถ้าวันนั้นไม่ได้ป้าเขา เราก็คงแย่ หลังจากเจออาจารย์ทุกอย่างก็ไม่น่าเป็นห่วงแล้ว อาจารย์ท่านขับรถพาดูในเมืองรอบหนึ่ง พร้อมกับพูดเล่นว่า “พาดูเมืองใหญ่สักรอบก่อน เพราะเดี๋ยวเราจะกลับไปบ้านนอกกันแล้ว ฮาๆ” และนั้นก็เป็นครั้งแรกในเบอร์ลิน

หลังจากทำงานมาได้สักพัก ทางสถาบันก็มีการจัด workshop เกี่ยวกับ bioinfomatics เราถูกจัดให้ไป workshop เป็นเวลา 1 อาทิตย์ ที่ HUMBOLDT-UNIVERSITÄT ZU BERLIN กรุงเบอร์ลิน แอบดีใจเล็กๆ จะได้ไปเที่ยว แต่ก็โว้งเว้งตอนที่ต้องเดินทางคนเดียวนี้แหละ ต้องเดินทางออกจากที่พักตั้งแต่เช้าเพื่อไปถึงรถไฟ แต่มันก็มีปัญหาจนได้ เพราะช่วงนั้นถนนที่เข้าเมืองดันมีการซ่อมแซม ทำให้เราไปถึง สถานีช้าไปจากกำหนดเดิม 5 นาที ซึ่งนั้นควรเป็นเวลาที่เราใช้ในการเดินไปถึงรถไฟที่จะไปเบอร์ลิน นาทีนั้นรู้เลยว่าเวลาแต่ละนาทีมีค่ามาก ไฟแดงมันก็แดงน๊านนาน ส่วนรถจะติดอะไรนักหนา คนขับทำไมขับช้าอย่างนี้ๆๆ ลุง ได้แต่นั่งคิดทำอะไรไม่ได้ พอรถจอดที่ Bahnhof เราลงจากรถแล้ววิ่งแบบไม่คิดชีวิตเพื่อไปขึ้นรถไฟ พร้อมกับกระเป๋าใบใหญ่ 1 ใบ กำลังวิ่งขึ้นบันได มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินสวนมาแล้วบอกว่า “schönweg” (รถไปแล้ว) เห่อออ…แล้วก็ไม่ทัน เราต้องรอรถเที่ยวต่อไป อีกเกือบ 2 ชั่วโมง คงไปไม่ทันเปิด workshop แน่เลย

หลังจากขึ้นรถเที่ยวต่อไปได้และมาถึงเบอร์ลิน ก็ต้องขึ้นบัสไปที่มหา’ลัยอีก น้องเก คนไทยอีกคนที่ไปรอที่นั้นบอกว่ามันหายากมากเลยน่ะพี่ ห้องอยู่ซับซ้อนมาก เอาหล่ะซิตู พอไปถึงป้ายรถบัสที่ต้องลงเราก็วิ่งเลย เพราะกลัวจะไม่ทันพรีเซนต์ โชคยังดีที่เราเข้าตึกนั้นทางประตูด้านหลัง เลยหาห้องนั้นเจอไมยาก ไปถึงห้องพรีเซนต์ เอาของวางเสร็จปุ๊บ พิธีกรก็เรียกเราไปพรีเซนต์ปั๊บ (แง๊ ยังไม่หายเหนื่อยเลยหง่ะ) แต่ the show must go on! เอาว่ะ ยิ้มไว้ก่อน ดีน่ะที่นั่งท่องมาตลอดทาง แล้วมันก็เป็นงานของเราที่ทำอยู่ทุกวันนี่แหละ ไม่ได้ยากอะไร พูดอย่างคล่อง แล้วจบไป มีคำถามเล้กน้อย ก็ตอบไป

แล้วก็กลับมานั่งพักให้หายเหนื่อย น้องเก มันบอกว่าพี่นี่สุดยอด อยากจะบอกว่า ตูเหนื่อยจะแย่แล้ว หมดความตื่นเต้นใดๆ ทั้งสิ้น

ตาราง workshop แน่นทุกวัน กว่าจะเสร็จก็เกือบ 4-5 โมงเย็น แล้วเป็นหน้าหนาวด้วย มืดเร็ว จะมีเวลาเที่ยวไหมน่ะ ห่วงเรื่องเที่ยวอยู่เรื่องเดียวแหละ คืนแรกคณะที่ไป workshop ก็มีการนัดไปทานอาหารอินเดียกัน เราก็ต้องไปตามมารยาท แต่จริงๆ อยากไปเดินเที่ยวข้างนอกมากกว่า ทานข้าว พูดคุยกัยสนุกสนาน แนะนำตัวกันไปเรียบร้อย ทุกคนก็ขอตัวแยกย้ายกันออกมา

เรา น้องเก และ Kristene เพื่อนเยอรมันอีกคน ก็ไปเดินท่องราตรีกัน เบอร์ลินตอนกลางคืนก็น่ากลัวเหมือนกันน่ะ มีเทค บาร์ พับ เต็มไปหมด พวกเราเลยเปลี่ยนไปขึ้นรถ s-bahn น่าจะดีกว่าเดินเที่ยวอย่างนี้ ไปลงที่ Alexander plazt ตรงนี้ก็มีจุดที่น่าเดินเที่ยวหลายจุด (คลิ๊กรูปดูขนาดใหญ่) TV tower (Fernsehturm), Neptunbrunnen ที่มีรูปปั้นเทพโพรไซดอนอยู่, นาฬิกาโลก, Rathaus แล้วเดินต่อไปบนถนน Karl-Liebknecht-Strasse และตรงไปทางถนน Unter den linden เพื่อไปที่ Brandenburger Tor ต่อไป

เพิ่งไปเจอรูปนี้ ไปหลายรอบ ถ่ายรูปเก็บไว้จนลืม ดูดีสุดแหละ ทั้งคน ทั้งประตู > <

เดินมาเรื่อยๆ ตามถนน Unter den linden เราจะเจอ ฺBerliner dome ตลอดสองข้างทางบนถนน Unter den linden จะเป็นโชว์รูมรถยุโรป ที่ราคาแพงๆ ที่บางยี่ห้อเรายังไม่รู้จักด้วยซ้ำ เดินดูกันเพลินเลยทีเดียว

สุดปลายถนนเส้นนี้เราก็จะเจอ Brandenburger tor ประตูนี้ที่ถูกสร้างขึ้นตั้งสมัยก่อนสงครามโลกครั้งที่ 1 และยังเป็นประตูที่ได้ต้อนรับการมาเยี่ยนเยอรมันของนโปเลียนอีกด้วย ต่อมาหลังจากที่เยอรมันแพ้สงครามโลกครั้งที่ 2 และเบอร์ลินถูกแบ่งออกประตู Brandenburger tor นี้ จึงกลายเป็นทางผ่านเข้าออกของเยอรมันตะวันออกและตะวันตกประตูหนึ่ง

ที่เที่ยวในเบอร์ลินยังไม่หมด แต่ว่าคนเขียนง่วงแล้ว ไว้มาต่อกันตอนต่อไปน่ะค่ะ ……ไปต่อกันเลยดีกว่า

อยากให้อ่านเรื่องนี้ด้วย

ฝนที่ตกทางโน้น หนาวถึงคนทางนี้

wi-admin — Sun, 22 Aug 2010 18:53:50 +0000

“ฝนที่ตกทางโน้น หนาวถึงคนทางนี้ ยังอยากได้ยินทุกเรื่องราว

ยังนอนดึกอยู่ใช่ไหม เธอผอมไปหรือเปล่า อย่าลืมเล่าสู่กันฟัง”

ช่วงนี้ฝนตกปล่อย เวลาที่ฝนตกแล้วเรามองออกไปนอกหน้าต่าง ก็ทำให้ใจลอย คิดถึงบ้านได้ทุกครั้ง
ที่บ้านคงฝนตกอย่างนี้เหมือนกัน พอฝนตกแล้วอากาศจะเย็นๆ นอนหลับสบาย
มีเสียงกบ อึ่งอ่าง ร้องระงมอยู่ในนา แต่ที่นี่ไม่เห็นจะได้ยินอะไรเลย ฝนตกก็เงียบ หิมะตกก็เงียบ คนที่นี่อยู่กันแต่ในบ้าน
ยกเว้นวันที่แดดดีดี จะออกมาเดินตากแดด เหมือนว่ามันเป็นเวลาที่มีค่ามากมาย ช่วงหน้าร้อนสั้นกำลังจะหมดลง
อากาศที่เริ่มจะเย็นลงบอกว่า อีกไม่นานใบไม้คงจะล่วง(อีกแล้ว) จากนั้นหน้าหนาวก็จะมาอีกครั้ง
The time runs too fast! มันเป็นอย่างนั้นจริงๆ บางทีเราก็ใช้ชีวิตเพลินๆ ไปวันๆ พอมีเวลาก็หยุดคิดว่า
เฮ้ย นี่มันผ่านมาตั้ง 6 เดือนแล้วนี่หว่า เหลือเวลาอีกไม่เท่าไรอีกแล้ว ชีวิตเคาน์ดาวน์กลับมาอีกครั้ง
วันก่อนได้รับเมลจากเพื่อนเรื่อง “อีกหน่อยเราก็ตายจากกัน..แล้วนะ” เรื่องของน้าเนก ที่หลายๆ คนน่าจะเคยไปรับกันหลายรอบแล้ว

“บางคนแอบรักเขา ซุ่มเลิฟอยู่อย่างนั้น ปล่อยให้ความรู้สึกที่ดีลอยไปหาคนอื่น
แต่กลับปล่อยให้ใจตัวเอง เหลืออยู่แต่ความรู้สึกต่ำต้อยได้ทุกวัน ทุกวัน…ทุกวัน

บางคนกินทิฐิเป็นอาหาร เก๊กใส่กันไปวันๆ ต่างฝ่ายต่างรอให้อีกฝ่ายง้อ มึงแน่ กูแน่
งอนการกุศล ประชดทำลายสถิติ เชิดหยิ่งชิงชนะเลิศ…ไอ้บ้า

และอีกหลายคนนิยมกิจกรรม “ฆ่าเวลา” ชีวิตมันว่างจัด ขนาดต้องฆ่าเวลากันเลย
บอกตรงๆ เห็นแล้วอยากตบกบาล เอ็งกำลังทำลายทรัพย์สินที่มีค่าที่สุด ที่มนุษย์ทุกคนพึงจะมี

อีกหน่อยเราก็ตายจากกัน..แล้วนะ

ลองคิดแบบนี้บ้าง ใช่แล้ว…เราจะเกิดความเสียดาย เพราะเหลืออีกหมื่นแสนล้านที่เรายังไม่ได้ทำ
ตายได้ไง หากฝันไม่สำเร็จ ไม่ได้หมายความว่าเราจะไม่ยอมตาย
แต่ให้รีบทำทุกอย่าง ก่อนที่จะตาย…ซึ่งจะเป็นวันไหนก็ไม่รู้ และในเมื่อเราไม่รู้ว่าเมื่อไหร่

มาเตรียมการรอรับวาระสุดท้ายของเราดีกว่า เอาแบบตายวันตายพรุ่ง ก็จะได้นอนตายตาหลับ

ใช้ชีวิตโดยคิดซะว่า…พรุ่งนี้ฉันจะตายแล้ว ทำงานในสิ่งที่เรารัก เสมือนว่าเราจะไม่ได้ทำมันอีก
ตามความฝันของเราไปสุดโต่ง…ต้องรีบแล้ว เดี๋ยวตายนะ…เตือนแล้วไง

รักให้หมดใจ บอกเขาไปทั้งหมดที่ความรู้สึกมี ส่วนจะรักหรือไม่รัก ไม่สนว้อย…เพราะพรุ่งนี้ชั้น (อาจจะ) ตายแล้ว
ใช้เวลา (ที่อาจจะ) สุดท้ายที่มีต่อกันไว้ กอดกันเหมือนว่านี่เป็นกอดครั้งสุดท้ายของเรา
นุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพราะอย่างน้อยๆ เราจะได้มีสีหน้าที่ยิ้มแย้มตอนให้สัมภาษณ์ยมบาล

คนข้างบ้านเดินแป้นแล้นมาบอกข่าวดี ลูกสาววัย 23 กำลังจะแต่งงาน
ในมือมีซองสีชมพูพร้อมการ์ด ลูกสาวอยู่ต่างจังหวัดกับคู่หมั้น แม่เลยต้องมาแจกการ์ดเอง

เมื่อกี๊ว่าที่เจ้าสาว เพิ่งโทรมาปรึกษาแม่เรื่องชุดแต่งงาน หลังจากนั้น 3 ชั่วโมง เธอตาย
แต่กว่าคนเป็นแม่จะรู้ข่าวร้าย ก็ปาไป 5 วัน ซองในมือผม กลายเป็นเงินช่วยงานศพ ช่อดอกไม้ กลายเป็นพวงหรีด
และทั้งหมดกลายเป็นแรงบันดาลใจ ที่อยากจะบอก ว่าอีกหน่อยเราก็ตายจากกัน…แล้วนะ

อ้าว….รู้งี้ยังจะมาอ้อยสร้อยอะไรกันอีก รีบแยกย้ายไปใช้เวลาที่เราเหลืออยู่
ไปทำทุกอย่างที่เรายังไม่ได้ทำ เดี๋ยวตายซะก่อน…เสียดายแย่”

————————————————————————————

ได้รับเมลนี้มาหลายครั้ง แต่วันนี้อ่านแล้วก็หยุดคิดตาม มีใครที่เรายังไม่บอกว่าเรารัก เราห่วงใยเขาอีกไหม
เราเคยได้ยินมาว่า “ให้หมั่นเขียนจดหมายให้เพื่อนที่อยู่ไกลๆ” ยังมีใครบ้างน่ะ ที่เรายังไม่ได้ส่งโปสการ์ดไปให้
เสาร์อาทิตย์นั่งเขียนโปสการ์ดหา พ่อ แม่ เพื่อน พี่ น้อง ค่อยๆ ทยอยส่งไป ใครขอ ใครทวงมา ก็เขียนส่งไปให้
เพิ่งรู้ว่าตัวเองก็ซื้อโปสการ์ดไว้เยอะเลย มีบางอันเขียนแล้วไม่ได้ส่งก็มี บางอันสวยจนไม่อยากเขียนให้ใครก็มี (งกอีก)

เราไม่ได้สัญญาน่ะว่าจะส่ง อย่าได้รอคอย แต่จะพยายามส่งให้ได้ ^_^

อยากให้อ่านเรื่องนี้ด้วย

การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ชาวยิว

wi-admin — Mon, 09 Aug 2010 17:58:30 +0000

อะดอฟ ฮิตเลอร์ (Adolph Hitler, 1898-1945) ผู้นำพรรคนาซีเริ่มแผนรณรงค์ต่อต้านคนยิวอย่างเป็นระบบ เริ่มด้วยการนิยามคำว่า “คนยิว” ขึ้นมาและมีการออกกฎหมายและคำสั่งต่อต้านคนยิวโดยเฉพาะ ระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 อะดอฟ ฮิตเลอร์ ได้เริ่มเคลื่อนย้ายชาวยิวไปรวมกันอยู่ในเขตที่เรียกว่า “ghetto” (เก็ตโต้) มีการสร้างกำแพงและล้อมรั้วลวดหนามแน่นหนา ถูกจำกัดสิทธิ์ในทุกด้าน สินค้าที่ผ่านตลาดมืดเข้ามาในเขตกักกันมีราคาสูงลิบลิ่ว ต่อมาจะถูกย้ายไปที่ “death camp” หรือ “ค่ายมรณะ” เป็นค่ายที่ถูกสร้างขึ้นบนแผ่นดินประเทศโปแลนด์ในระหว่างถูกยึดครอง

มีห้องที่ทำขึ้นพิเศษสำหรับรมแก๊สพิษเพื่อการสังหาร โดยที่เหยื่อจะไม่ทราบล่วงหน้าเลย ทหารนาซีจะนำตัวผู้ถูกกักกันไปยังห้อง ที่มีลักษณะคล้ายห้องอาบน้ำรวม มีฝักบัวติดไว้ให้อาบ ทุกคนจะได้รับแจ้งว่ากำลังจะถูกทำการชำระล้างเพื่อฆ่าเชื้อโรค หลังจากเสียชีวิตจากแก๊สพิษหมดแล้ว ศพจึงถูกนำไปกองเผาในโรงเผาอีกทีหนี่ง (คลิ๊กเพื่อดูรูป) คนยิวที่ยังเหลืออยู่ภายนอก มักจะมองปล่องควันไฟเหล่านี้ด้วยความสงสัยผสมกับความกลัว โดยที่ไม่ทราบถึงความตายที่กำลังรออยู่นี้ (ฉากหนึ่งในเรื่อง Schindler’s List และตอนจบของเรื่อง The boy in the striped pyjamas)

จำนวนที่แน่นอนของผู้ที่เสียชีวิต จากน้ำมือของนาซีอาจจะไม่มีใครล่วงรู้ แต่เชื่อว่ามีจำนวนผู้เคราะห์ร้าย ดังนี้

5-6 ล้านคน เป็นชาวยิว ซึ่งประกอบด้วยชาวโปแลนด์ที่เป็นยิว 3 ล้านคน
1.8-1.9 ล้านคน เป็นชาวคริสเตียนและผู้คนที่ไม่ใช่ชาวยิว แต่ต่อต้านพรรคนาซีและถูกนาซียึดครอง
200,000-800,000 คน เป็นชาวโรมันและชาวยิปซี
200,000-300,000 คน เป็นผู้ที่ไม่มีประโยชน์ในการใช้แรงงาน
80,000-200,000 คน เป็นผู้ที่มาจากสมาคมของยุโรปที่ต่อต้านการกระทำของพรรคนาซี
100,000 คน เป็นผู้ที่นับถือลัทธิคอมมิวนิสต์
10,000-25,000 เป็นพวกรักร่วมเพศ
2,500-5,000 เป็นชาวคริสเตียน นิกายพยานของพระยโฮวา (Jehovah’s Witnesses)

แม้ว่าจะมีผู้ตกเป็นเหยื่อในการฆาตกรรมหมู่ด้วยจำนวนที่มากมายเพียงนี้ แต่กว่าที่จะมีความพยายามในการค้นหาหลักฐานและสืบหาความจริงอย่างจริงจังของเหตุการณ์ ฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ (Holocaust) กลับต้องใช้เวลาถึงเกือบยี่สิบปี มิเช่นนั้นเรื่องนี้อาจจะต้องกลายสภาพไป เหลือเป็นเพียงตำนานที่มิอาจพิสูจน์ได้ว่าจริงเนื่องจากหลักฐานพยานส่วนใหญ่ มักจะเป็นเพียงคำบอกเล่าของพยานชาวยิวที่สามารถเอาชีวิตรอดพ้นมาได้เท่านั้น เหตุการณ์นี้เมื่อได้เปิดเผยออกสู่สาธารณชน สร้างความสะเทือนใจอย่างมากจนนำไปสู่การออกปฎิญญาสากลว่าด้วยสิทธิมนุษยชน คุ้มครอง ส่งเสริม สิทธิเสรีภาพ ศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์ที่มนุษย์ทุกคนมีได้อย่างเท่าเทียมกันและเสมอภาคกัน โดยที่คนอื่นไม่สามารถจะมาละเมิดได้

หลังจากจบสงครามโลกครั้งที่สองโดยฝ่ายเยอรมันเป็นฝ่ายแพ้และในที่สุดชาวยิวได้รับอนุญาตจากรัฐบาลอังกฤษให้กลับเข้าไปในปาเลสไตน์ดินแดน ศักดิ์สิทธ์อีกครั้งหนึ่ง ซึ่งก็คือประเทศอิสราเอลในปัจจุบัน พวกเขาได้ใช้ความรุนแรงทุกรูปแบบขับไล่เจ้าของประเทศเดิมให้เข้าไปอยู่ใน สถานที่จำกัด แล้วก่อร่างสร้างเมือง เปลี่ยนทะเลทรายที่แห้งแล้งให้เป็นพื้นที่การเกษตรเขียวชะอุ่ม หนุ่มสาวชาวอิสราเอล ต่อสู้เพื่อปกป้องและขยายดินแดนไปอาณาจักรที่อยู่ใกล้เคียงหลายต่อหลายครั้ง โดยได้รับการสนับสนุนจากประเทศมหาอำนาจดยเฉพาะอย่างยิ่งสหรัฐอเมริกา แม้ในปัจจุบันก็ยังมีกรณีพิพาทในดินแดนฉนวนกาซ่าและเขตเวสแบงค์ ระหว่างชาวยิวและชาวอาหรับ ซึ่งสหประชาชาติล้มเหลวอย่างสมบูรณ์ในการยุติข้อพิพาท และในปัจจบันคนยิวก็กำลังกลับมามีอำนาจอีกครั้งใน เดี๋ยวจะมาต่อว่ามี “ยิวที่เป็นบุคคลสำคัญ” คนไหนบ้าง และเรื่องราวของ “ฮิตเลอร์” ตั้งแต่วัยเด็กจนได้มาเป็นจอมพลนำทัพอันเกรียงไกรของเยอรมัน

อยากให้อ่านเรื่องนี้ด้วย

ทำไมนาซีถึงต้องฆ่าชาวยิว

wi-admin — Sun, 08 Aug 2010 18:40:44 +0000

จากกระทู้หนึ่งในพันทิบ ทำไมนาซีถึงต้องฆ่าชาวยิว อยู่เยอรมันมาก็หลายปี แต่ก็ใช่ว่าจะรู้รายละเอียดเรื่องนี้จริงๆ จังๆ รู้เพียงว่าฮิตเลอร์ ไม่ชอบคนยิว แต่แค่นั้นคงไม่ใช่สาเหตุที่จะทำให้เขาสั่งฆ่าคนหลายล้านคนได้อย่าง หน้าตาเฉย มันต้องมีอะไรมากกว่านั้นแน่ๆ….

ยิวเป็นชนที่ไม่มีแผ่นดินแต่ไหนแต่ไรแล้ว เป็นชนกลุ่มน้อยอาศัยอยู่แถบชายแดนของปาเลสไตล์ เมื่อประชากรยิวเพิ่มมากขึ้น จนเกิดปัญหาเรื่องที่อยู่ บางประเทศจึงโอบอุ้มเข้าไปในประเทศ และประเทศที่รับเข้าไปเยอะที่สุดคือ เยอรมัน หลายสิบปีผ่านไปยิวเพิ่มจำนวนขึ้นนับสิบล้านคน แต่นั่นก็ไม่มีอะไรน่าห่วง แต่ปัญหามันอยู่ที่ว่า ยิวต้องการที่จะหาประเทศเป็นของตัวเอง ในตอนนั้นเป้าหมายก็คือเยอรมัน ยิวได้แทรกซึมไปอยู่ทั่วเยอรมัน ที่เหลือก็แค่ทำให้เยอรมันล่มสลาย

คนยิวมีความฉลาดหลักแหลม พวกเขาเริ่มจากการฟิตเด็กของยิวทุกคนให้เรียนเก่ง ใช้มาตรการเข้มงวดมาก ถ้าใครสอบตกคือตาย เฝ้าปลูกฝังความคิดล้มล้างประเทศเยอรมัน เมื่อเด็กโตขึ้น ก็ส่งเข้าไปทำงานในทุกธุรกิจของเยอรมัน แล้วทำการซื้อหุ้น ที่ดิน และกิจการรัฐ โดยเฉพาะธุรกิจรถยนต์ ซึ่งตอนนั้น เยอรมันเป็นผู้ผลิตรายแรกที่ส่งรถยนต์ออกขาย นานเข้ายิวทำเกือบสำเร็จ ทุกธุรกิจมียิวเป็นเจ้าของ ยกเว้นทางด้านการทหาร แต่เมื่อนายพล อะดอฟ ฮิตเลอร์ รู้เข้าถึงแผนนี้ของชาวยิว ที่ตัวเขาเองก็แทบจะไม่เคยสังเกตเลยว่า เยอรมันกำลังโดนกลืนเกือบจะหมดแล้ว เมื่อเยอรมันล่วงรู้ถึงแผ่นการนี้แล้วมีหรือที่ มหาอำนาจอย่างเยอรมันจะอยู่นิ่งเฉย เล่นโดนชนกลุ่มน้อยอย่างยิวเหยียบหน้าแบบไม่รู้ตัวแบบนี้ และแล้วการล้างเผ่าพันธ์ยิวก็เกิดขึ้น แบบว่าอยู่ในประเทศให้เค้าฆ่าเลย ใครก็ช่วยไม่ได้ เพียง 2 ปี ประชากรยิวนับสิบๆล้าน เหลือเพียงไม่กี่แสน จำนวนนั้นก็อพยพออกนอกประเทศ (หนึ่งในจำนวนยิวผู้รอดไปคือ อัลเบิตร์ ไอน์สไตน์ นี่คือหลักฐานว่า ยิวฟิตเด็กให้ฉลาดแค่ไหน) แล้วการยึดครองของยิวก็ล้มเหลว

นี้เป็นแค่เพียงด้านหนึ่งในประวัติศาสตร์ ทุกอย่างมีเหตุมีผลของมัน แต่ภาพการเค้นฆ่าคนยิวอย่างโหดร้ายก็ทำให้ฮิตเลอร์และนาซีถูกมองว่า เป็นมนุษย์ที่ไม่มีหัวใจ ทำการฆ่าล้างเผ่าพันธุ์อย่างเลือดเย็น แต่ในความรู้สึกของพวกเขา สิ่งเหล่านี้อาจเป็นหน้าที่ที่พวกเขาต้องทำก็ได้ แต่สงคราม มันไม่มีใครถูก มีแต่ความสูญเสีย เราเรียนรู้ประวัติศาสตร์เพื่อนำไปใช้ปรับปรุงและแก้ไข ไม่ใช่เดินตามให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอย ถ้าเรารู้อยู่แล้วว่ามันไม่ดี ไม่เกิดประโยชน์แต่ยังคงทำตามก็ไม่ต่างกับคนที่ ไม่มีการพัฒนา

เรื่องของยิว นาซี และฮิตเลอร์ยังไม่จบน่ะ ยังมีอีกเยอะ เดี๋ยวจะเอามาเล่าต่อ….

อยากให้อ่านเรื่องนี้ด้วย

เยอรมันชนะอังกฤษไปแล้ว 4:1 แม่เจ้า !!!

wi-admin — Sun, 27 Jun 2010 16:33:28 +0000

คงจะจริง ที่ใครๆ บอกว่าบอลคู่เยอรมันกับอังกฤษคู่นี้ จะเป็นเป็นคู่หยุดโลก

เพราะช่วงแข่งทั้งครึ่งแรก ครึ่งหลัง เสียงรถในหมู่บ้าน เงียบ ได้ยินแต่เสียงเด็กน้อย เป่า วูวูเซล่า เล่นกัน
พร้อมกับเสียง เฮ และโห่ร้อง ดังมาเป็นระยะๆ ตอนที่เยอรมันได้ประตู คึกคักดี
ไม่อยากเขียนอะไรเยอะ แค่มาอัพเดทบอกว่า บอลเยอรมันชนะอังกฤษไป 4-1 แต้มห่างใช่เล่น
แล้วก็บับบาย อังกฤษ เจอกันใหม่ ยูโรเปี่ยนคัพ (ถ้าไม่ตกรอบอีก อ่ะน่ะ)

อยากให้อ่านเรื่องนี้ด้วย

Ich War Noch Niemals In New York

wi-admin — Thu, 29 Oct 2009 23:37:26 +0000

“Ich war noch niemals in New York, ich war noch niemals auf Hawaii,”

ได้ยินบ่อยมากในช่อง MTV ฟังจนจำท่อนนี้ของเพลงได้ขึ้นใจ จนเกิดความสงสัยว่าเพลงนี้มันชื่อเพลงอะไร พอนั่งฟังและอ่านอย่างตั้งใจ ก็เลยรู้ว่ามันชื่อเพลง Ich War Noch Niemals In New York นี้เอง แปลว่า ฉันไม่เคยไป New York แล้วยังงัยเหรอ? จดไว้ค่ะ แล้วมาหารายละเอียดใน google เลยรู้ว่า เพลงนี้เป็นเพลงใน Musical ชื่อดังของเยอรมัน ที่มีชื่อเดียวกับเพลงนั้นแหละ “Ich War Noch Niemals In New York” ละครเพลงเรื่องนี้มีการแสดงกันมาเรื่อยๆ ตลอดเวลา 20 ปีที่ผ่านมา ตอนนี้ก็ยังเปิดการแสดงอยู่ที่ Hamburg >>>Link

เนื่องจากเป็นเพลงหนึ่งในทั้งหทด 20 เพลงในการแสดง เนื้อหาของเพลงเป็นตอนที่ตัวเอกของเรื่อง เดินออกมาจากบ้านเพื่อสูบบหรี่ หลังจากกินข้าวเย็นเสร็จ แล้วคิดถึงชีวิตตัวเองว่า เขาอยากไปนิวยอร์คแต่ยังไม่เคยไปเลย ไม่ไเคยไปฮาวายและซานฟรานซิสโก ตอนนี้เขามี passport eurocheck และเงินอยู่ ที่จริงจะไปขึ้นเครื่องแล้วบินไปเลยก็ได้น่ะ เล่าๆ เหมือนคิดเล่นอยู่คนเดียว พอกลับเขาบ้าน เมียเขาก็ถามว่า มีอะไรหรือ เขาก็บอกว่า ไม่มีอะไร….(แค่เนี๊ยะ)

เนื้อหาเพลงมันไม่มีอะไรหรอกค่ะ เพียงแต่ว่าเพลงนี้ฟังแล้วติดหูดี โดยเวอชั่นที่เราฟังอยู่เป็นการเอามาร้องใหม่ของวง SPORTFREUNDE STILLER แต่เจ้าของเดิมที่ร้องคือ Udo Jürgens แต่ในเพลงนี้เขาก็ได้มาแจมด้วยหนึ่งท่อนค่ะ เอามาฝากให้นั่งฟังกันเพลินๆ ค่ะ….enjoy!

By SPORTFREUNDE STILLER
Und nach dem Abendessen sagte er,
laß mich noch eben Zigaretten holen geh’n,
sie rief ihm nach nimm Dir die Schlüssel mit,
ich werd inzwischen nach der Kleinen seh’n,

er zog die Tür zu, ging stumm hinaus,
ins neon-helle Treppenhaus,
es roch nach Bohnerwachs und Spießigkeit.
und auf der Treppe dachte er, wie wenn das jetzt ein Aufbruch wär,
ich müßte einfach geh’n für alle Zeit,
für alle Zeit…

Ich war noch niemals in New York, ich war noch niemals auf Hawaii,
ging nie durch San Franzisko in zerriss’nen Jeans,
Ich war noch niemals in New York, ich war noch niemals richtig frei,
einmal verrückt sein und aus allen Zwängen flieh’n.

Und als er draussen auf der Straße stand,
fiel ihm ein, daß er fast alles bei sich trug,
den Paß, die Eurochecks und etwas Geld,
vielleicht ging heute abend noch ein Flug.

Er könnt’ ein Taxi nehmen dort am Eck oder Autostop und einfach weg,
die Sehnsucht in ihm wurde wieder wach,
nach einmal voll von Träumen sein, sich aus der Enge hier befrei’n,
er dachte über seinen Aufbruch nach,seinen Aufbruch nach…

Dann steckte er die Zigaretten ein und ging wie selbstverständlich heim,
durchs Treppenhaus mit Bohnerwachs und Spießigkeit,
die Frau rief “Mann, wo bleibst Du bloß, Dalli-Dalli geht gleich los”,
sie fragte “War was?” – “Nein, was soll schon sein.”

+++++++++

แถมคำศัพท์ค่ะ

Abendessen อาหารเย็น

Schlüssel กุญแจ

Zigaretten บุหรี่

Treppenhaus บันได

ศัพท์อื่นๆ หากต้องการทราบ แปลจากเวปนี้ http://dict.leo.org

อยากให้อ่านเรื่องนี้ด้วย

เอ๊า Prost! อยู่เยอรมันก็ต้องเล่าเรื่องเบียร์

wi-admin — Sun, 04 Oct 2009 20:26:01 +0000

รู้สึกว่าบล๊อกนี้จะอยากเขียนเป็นพิเศษ ไม่ใช่ว่าชอบ แต่จริงๆ ก็ชอบน่ะ ^_^ หลังจากมาอยู่ที่เยอรมัน เจ้าของเวปก็ได้แปลงสภาพตัวเองเป็น “ลำยอง” ไปเรียบร้อยแล้ว ไม่สามารถปฏิเสธการชวนดื่มเบียร์ของใครได้เลย แถมเหมือนว่าจะมีแรงดึงดูดให้เข้าไปลิ่มลองตลอดเวลา เหมือนกลัวว่ากลับไปตูจะหาเบียร์อย่างนี้กินไม่ได้แล้ว จริงๆ มันคงเป็นอุปทาน ว่าเรามาอยู่เมืองเบียร์ เราก็ต้องดื่มเบียร์ อย่างน้อยๆ ก็เพื่อให้รู้ว่า รสชาติของเบียร์ที่นี่ดีอย่างไร ในส่วนหมวดหมู่นี้ จะเก็บไว้แนะนำเบียร์ดีๆ เบียร์แปลกๆ ที่เคยได้ชิม แล้วเอามาเล่าสู่กันฟังแล้วกันน่ะค่ะ ต้องค่อยๆ ดื่ม ค่อยๆ เล่า เดี๋ยวจะเมา เล่าไม่รู้เรื่อง เอาว่าเริ่มที่ประวัติเล็กๆ น้อยๆ ของเบียร์เยอรมันกันก่อนดีกว่า ข้อมูลเรื่องนี้นอกจากที่จำได้จากประสบการณ์ไปเยี่ยมโรงงานผลิตเบียร์ Beck’s ที่เมือง Bremen แล้ว ก็ต้องขอบคุณข้อมูลจากเวป http://www.biolawcom.de และ www.germanbeerinstitute.com น่ะค่ะ ปัจจุบัน ทั่วทั้งประเทศเยอรมัน มีโรงเบียร์ไม่ต่ำกว่า 1,200 โรง และมีเบียร์รวม ๆ กันแล้วไม่ ต่ำกว่า 5,000 ยี่ห้อ โดยเบียร์เหล่านี้จะแตกต่างกันไปตามประเภทของการผลิต โดยที่แต่ละเมือง ไม่ว่าจะเมืองเล็กเมืองเมืองน้อย ก็จะมีเบียร์เป็นยี่ห้อประจำเมืองของตัวเอง (อย่าง Rostock ก็จะมี Rostocker จะเอามาโชว์น่ะ) สำหรับประเทศเยอรมัน “เบียร์” (Bier หรือ Gerstensaft ก็แปลว่า เบียร์ เหมือนกัน ถ้าแปลตรงตัวมันคือ น้ำจากข้าวบาร์เลย์) เกิดขึ้นครั้งแรก ราว ๆ ปี ค.ศ. 736 ในปี ค.ศ. 766 เอกสารรับรองความเป็นน้ำเบียร์ (Bierurkunde) ยี่ห้อแรกของโลก ก็ถือกำเนิดขึ้น ซึ่งเป็นเบียร์ ที่ผลิตจาก วัดของนักบุญกอลเลน (Kloster St. Gallen) ตั้งอยู่แถบ แม่น้ำดานูป ครับ ต่อมาในยุคกลาง วัด หรืออาราม อีกหลายต่อหลายแห่ง ก็กลายเป็นสถานที่ที่มีบทบาทอย่างสูง ต่อผลิตภัณฑ์เบียร์ โดยวัดที่ผลิตเบียร์ในสมัยนั้น ยังได้รับการรับรองตามกฎหมายให้เป็น “โรงเบียร์” ด้วย ปัจจุบัน เบียร์ที่มีชื่อเสียงจำนวนไม่น้อย มีตรายี่ห้อเกี่ยวกับพระ ๆ อาทิเช่น Paulaner, Franziskaner หรือ Augutine เป็นต้น สาเหตุที่วัดกลายเป็นสถานที่ หรือเป็นแหล่งผลิตเบียร์ ที่สำคัญในยุคนั้น ก็เนื่องมาจาก พระ หรือนักบุญเหล่านี้ จะต้องมีช่วงเวลาถือศีล และอดอาหาร เขาเรียกกันว่าช่วง “ฟาสเท่นไซท์” (Fastenzeit) ซึ่งจะยังผลให้ร่างกายของนักบุญเหล่านี้ ขาดสารอาหาร และได้รับพลังงานไม่เพียงพอ พระ และนักบวชเลยจำเป็นต้องหาเครื่องดื่ม ที่ให้พลังงาน ที่เพียงพอต่อร่างกายมาดื่มทดแทน และ “เบียร์” ซึ่งขณะนั้น มีกระบวนการผลิต และวัตถุดิบ ที่ทำให้อุดมไปด้วยสารอาหาร และให้พลังงานจำนวนมาก ก็คือ เครื่องดื่มที่ว่านั่น นอกจากเบียร์จะเป็นเครื่องดื่มสำหรับพระ ในช่วงอดอาหารแล้ว เบียร์ยังเป็นเครื่องดื่มสำหรับ “เด็ก” ทั้งนี้ก็เพราะ ในสมัยนั้น ปริมาณแอลกอฮอล์ ที่อยู่ในเบียร์ ไม่ได้มากมาย หรือทำให้เมาได้เท่าสมัยนี้ และบางทีก็ไม่มีแอลกอฮอล์เลยด้วยซ้ำ กรรมวิธีการผลิต เบียร์สมัยก่อน ทำกันง่าย ๆ แค่เพียงนำ ดอกฮอป (Hopfen) มาต้ม เคี่ยว และไม่มีการ ใช้จุลินทรีย์ หรือยีสต์มาหมักเพื่อให้เกิดแอลกอฮอล์อย่างปัจจุบัน และด้วยวิธีการง่าย ๆ แบบนี้แหละ ที่เป็นที่มาของพลังงาน จำนวนมหาศาลในเบียร์ เบียร์ก็เลยถือเป็น อาหารเสริม อีกประเภทหนึ่ง แรกเริ่มเดิมทีแหล่งผลิตเบียร์ในเยอรมัน จะอยู่ทางตอนใต้ของประเทศเท่านั้น ต่อมาเมื่อเบียร์เริ่มเป็นเครื่องดื่มที่เป็นที่ชื่นชอบ ก็เลยมีการผลิตกันทั่วทั้งประเทศ และจนมาในปี 1516 ยุคของ Wilhelm IV ผู้ปกครองรัฐบาเยิน ก็ได้มีการออกกฎหมายตัวหนึ่งเรียกว่า “Reinheitsgebot“ (เริ่มใช้บังคับ ทั่วทั้งเยอรมันใน ปี 1991) กำหนดว่า เครื่องดื่มที่จะเรียกว่า “เบียร์” ได้ จะต้องใช้วัตถุดิบ ในการผลิตเพียงสี่อย่างเท่านั้น คือ น้ำสะอาด , ดอกฮอป , ยีสต์ และมอลท์ ดังนั้น ถ้าพิจารณาตามกฎหมาย ก็เท่ากับว่า ถ้าผู้ผลิตเติมส่วนประกอบอย่างอื่นใดลงไปด้วย เช่น แป้ง หรือน้ำตาล ก็ห้ามมิให้เรียกเครื่องดื่มนั้นว่า “เบียร์” นั่นเอง

อย่างไรก็ตาม ตั้งแต่ปี 1987 เป็นต้นมา ด้วยผลของคำพิพากษาแห่งศาลสหภาพยุโรป EG-Gerichtshofes ประเทศเยอรมันจำต้องอนุญาตให้ เครื่องดื่มนำเข้าจากต่างประเทศ สามารถเสนอขายในฐานะ “เบียร์” ในประเทศเยอรมันได้ แม้เครื่องดื่มนั้น ๆ จะไม่ได้มีส่วนผสมตรงตาม ข้อกำหนดในกฎหมายเบียร์ (Biergesetz) ที่ว่าไปของเยอรมันก็ตาม โดยเยอรมันตั้งเงื่อนไขว่า เครื่องดื่มที่ว่านั้น ต้องเรียกว่า “เบียร์” ในประเทศผู้ผลิตด้วย และต้องเขียนแสดงส่วนประกอบ และวัตถุดิบให้ชัดเจน

เล่าเรื่องมาก็ยาวแล้ว แต่รายละเอียดและประเภทของเบียร์เยอรมันนั้นยังมีอีกเยอะ ถ้าสนใจสามารถไปอ่านเพิ่มเติมได้ที่ biolawcom.de