เรื่องเล่าเกี่ยวร้านอาหารและอาหารในอิตาลี เรามีเยอะเลย ทั้งเรื่องค่า service ที่จะคิดเพิ่มจากราคาอาหารไปอีก 10% แล้วถ้าเป็นคืนพิเศษ เช่น คืนปีใหม่ ที่ใครๆ ก็อยากไปฉลองกับครอบครัวแล้ว ค่า service จะแพงกว่าทุกคืน อาจเป็น 12-15% ของราคาอาหาร ซึ่งสำหรับเรามันแพงทีเดียว อาหารก็ตามสไตล์อิตาเลี่ยนค่ะ สปาเกตตี้ พิซซ่า สลัด สเต็ก แต่ที่ติดใจที่สุด เห็นจะเป็นบริกร เอ๊ย…กาแฟ ต้นตำรับจริงๆ แต่ขอเม้าท์ เรื่อง บริกรที่นี่ก่อน ว่าเขาหล๊อหล่อและเป็นกันเอง อาจเพราะเขารู้มั้งว่าเราแอบปลื้ม 555 กลับมาที่กาแฟค่ะ สำหรับ expresso ที่นี่ ครีม่า รสเข้มจริงๆ ถ้วยน้อยแต่ทำให้สดชื่นได้เลย
ตอนไปโคโมเลค หลังจากเดินเพื่อหาร้านที่ดูแล้วน่าจะถูกปากและถูกตังค์ เราก็ตัดสินใจเดินเข้าร้านอาหารร้านหนึ่ง ร้านเล็กๆ มองไปรอบๆ ไม่มีคนเลย แห่ะ…มันจะอร่อยมั้ยน่ะ พอเปิดดูราคาอาหาร ก็อย่างเคยราคา(แพง)ใช้ได้เลย ถ้าเลือกสั่งที่ถูก ซึ่งต่างกันไม่เท่าไร แต่อาหารอาจแตกต่างกันโดยสิ้นเชิง ดังนั้นสั่งอะไรก็ได้ที่เราอยากินมาเลยดีกว่า มองไปจนทั่วเมนู สปาเกตตี้ อีกแหละ…เลือกสปาเกตตี้ทะเลแล้วกัน แล้วหน้าตาก็อย่างที่เห็นค่ะ น่ากินมั้ยค่ะ คำแรกที่ทานเราว่ามันก็อร่อยดีน่ะ มีกลิ่นของบาสิลิคุม แล้วก็เครื่องเทศอะไรไม่รู้มากมาย อร่อยดี แต่พอทานไปหลายๆ คำมันก็เลี่ยนน่ะ อยากหาอะไรรสชาติเอเชียนกินบ้าง ถูกปาก ถูกตังค์ 555 แต่มาถึงอิตาลีก็ต้องลองกันนิดหนึ่ง >>>อ่าน “อิตาเลี่ยนสไตล์ จานนี่มันเลี่ยนจริงๆ” ต่อที่นี่
อยากให้อ่านเรื่องนี้ด้วย
หลังจากนั่งเครื่องหลับเมาขี้ตากันมา…เครื่องก็ลงจอดที่สนามบินมิลาโน ในวันนี้ท้องฟ้าอึ้มครึ้มเพราะหมอกหนาๆ ของหน้าหนาว ต้นไม้ที่ใบไม้ร่วงจนเกลี้ยง เรานั่งรถบัสเข้ามาในมิลาน ไม่รู้ว่าเป็นเพราะตึกรางที่ผ่านสมัยสงครามโลกมาหรือเปล่า เมืองมิลานเลยดูหดหู่ในความรู้สึกของเราเหลือเกิน หลังจากที่ลงที่ main station แล้วก็หาทางไปโรงแรมกัน ป้ายรถใต้ดินที่ดูสับสน เรายังงงๆ กับการหยอดเหรียญเพื่อซื้อตั๋วกันอยู่เลย แล้วก็มีชายคนหนึ่งเข้ามาช่วยซื้อตั๋ว เสร็จสรรพมันก็หยิบเอาเงินทอนที่ไหลออกมาจากตู้ แล้วเดินหนีไปหน้าตาเฉย….พร้อมกับความงุ่นงงของพวกเรา 4 คน ชักจะไม่น่าประทับใจซ่ะแล้ว อิตาลี!!!
หลังจากยืนงงและบ่นด่า ตาผู้ชายคนนั้นอยู่สักพักพวกเราก็ตั้งหน้าตั้งเดินทางไปหาโรงแรมเพื่อเช็คอิน แต่แม่เจ้า มันไม่ง่ายเลย พอเดินขึ้นมาจาก Metro เราก็เดินหมุนตัว 360 องศา เพื่อหาว่าทางที่เราจะเดินไปโรงแรมมันอยู่ตรงไหน หายากจริงๆ ให้ตาย ขอเตือนเลย เรื่องทางในมิลาน เพราะเท่าที่ไปมา สี่คืน ไม่มีคืนไหนที่ไม่หลง เดินหาโรงแรมกันไม่ค่อยจะเจอ อาถรรพ์มีจริง ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อค่ะ เดินหากัน สองชั่วโมง และแล้วก็เจอโรงแรมของเราสักที รีบเข้าเช็คอิน เพราะเราจะไปเที่ยวกันต่อ
ที่แรกเลยที่ต้องไป เมื่อมาถึงมิลานคือ ดูโอโม (Duomo) พอเดินขึ้นบรรไดรถใต้ดินขึ้นมาเห็น มันช่างอลังการจริงๆ ลานกว้างๆ และตึกห้างร้านที่อยู่รายรอบ ดูโอโมดูใหญ่โตค่ะ เสียอย่างด้วยที่มีพวกผิวดำมาเดินขายอาหารนก อย่าไปรับมาง่ายๆ น่ะค่ะ [...]
เมื่อหน้าร้อนมาถึง ที่เที่ยวสำคัญของ Rostock ก็คือ Warnemünde หรือ วาเนอมุนเดอ ซึ่งหมายถึง ปากแม่น้ำ Warnow
ในวันเสาร์ อาทิตย์ที่อากาศดีดี ท้องฟ้าสดใส ผู้คนจะมาเดินเล่น ขี่จักรยาน อาบแดด เล่นน้ำทะเล ถึงแม้ว่าอุณหภูมิน้ำจะยังเย็นเจี๊ยบเมื่อเทียบกับน้ำที่บ้านเรา
แต่คนที่นี่เขาก็เล่นกันอย่างสนุกสนาน ตามชายหาด เราจะเห็นคู่หนุ่มสาว เด็กน้อย ร่วมทั้งผู้เฒ่าผู้แก่ มานอนอาบแดด ชายหาดยาวสุดลูกหูลูกตา
ถ้าใครเดินเพลินๆ หันกลับมามองอีกที อาจจะคิดว่าเราเดินมาไกลขนาดนี้เชียวเหรอ
(เรือสำราญที่มาจอดเพื่อให้นักท่องเที่ยว แวะเที่ยวที่ Warnemünde ใหญ่มากๆ เหมือนตึกที่แลนบนผิวน้ำได้เลย)
ช่วงปีแรกที่เรามาเที่ยวที่นี่ จำได้ว่ามีครั้งหนึ่งที่มาเดินเที่ยวที่นี่คนเดียว ทั้งที่ไม่ได้ตั้งใจจะมาคนเดียว มากับเพื่อน แต่ดันคลาดกัน
เพราะเราเข้าใจว่ามันขึ้นรถไปแล้ว เรามั่วแต่ไปเลือกซื้อเชอร์รี่อยู่ พอจ่ายเงินเสร็จก็วิ่งขึ้นรถ ตั๋วก็ไม่มี แถมแบตโทรศัพท์หมดอีก
สุดท้ายเพื่อนเรา มันไม่ได้ขึ้นรถมาด้วย สรุปไม่เคยได้มาเที่ยวกับมันสักที แต่วันนั้นก็ไม่ได้เสียเปล่า เราเลยไปเดินที่หาดคนเดียวดูโน้นดูนี่
ถ่ายรูปเด็กน้อยเล่นน้ำ รู้สึกว่าเดินมาไกลแหละ หาน้ำดื่มดีกว่า พอดื่มน้ำเสร็จมองกลับไปที่ชายหาด เย้ยยยยยย….ทำไมคนไม่ใส่เสื้อผ้า
หรือเราจะเหนื่อยจนตาลายหว่ะ กวาดมองไปรอบๆ เฮ้ย นี่มันหาดเปลื่อยยยยยย ในที่สุดเราก็มาถึง (น้ำตาจะไหล) [...]
