ชีวิตคนเราอาจเปรียบได้กับไม้ขีดไฟ ก้านไม้ขีด..ก็เหมือนกันเวลาชีวิตของเรา เวลาชีวิตของเรา..หากมองจริงๆ ก็แสนจะสั้นเหลือเกิน เมื่อเรามีบางสิ่งบางอย่างทำ บางคน..อาจมองว่า ชีวิตของเรา ทำไมมันช่างแสนจะยาวนานนัก เพราะนั่น..คือการที่เรายังไม่ได้จุดไม้ขีดไฟ เมื่อเกิดการเสียดสีกับกล่องไม้ขีดไฟก็จะลุกโชน ในช่วงเวลาที่เราเริ่มจุดไม้ขีดนั้น ไม้ขีดบางอัน ก็อาจจะลุกติดในทันที แต่บางอันก็ต้องใช้เวลานานกว่าจะติด ไฟ..ก็เปรียบเสมือนงานหรือจุดมุ่งหมายของเรา บางคน…กว่าจะค้นหาเป้าหมาย ของตัวเองเจอ ก็ช่างนานแสนนาน และเมื่อจะเริ่มทำเป้าหมายที่วางไว้ ให้สำเร็จ..หัวไม้ขีดก็เก่าเสียแล้ว จะจุดไม้ขีดก็ต้องยากเป็นธรรมดา เมื่อไฟลุกติด..เมื่อเราเริ่มทำความฝันให้เป็นความจริง ไฟก็จะมอดก้านไม้ขีด..เวลาแห่งชีวิต เวลาแห่งอิสระก็เริ่มจะสั้นลงๆ ขณะที่ไฟลามไปยังก้านไม้ขีด บางอันอาจจะช้า บางอันอาจจะเร็ว ก็ขึ้นอยู่กับสิ่งต่างๆ ตอนที่ไฟลุกอยู่…อาจจะมีลมแรงพัดผ่านเข้ามา อาจจะมีฝนตก ไฟก็อาจจะดับได้ เมื่อลุกมาถึงกลางก้านไม้ขีดแล้ว ก็เป็นไปไม่ได้ที่ไฟจะกลับมาลุกโชนอีกครั้งได้ง่ายๆ ก็จำเป็นต้อง พึ่งไม้ขีดอีกอัน พึ่งเพื่อนรักของเรา มาประคองไฟให้ลุกใหม่ได้อีกครั้ง เมื่อจุดหมายของเราใกล้จะประสบความสำเร็จ ก้านไม้ขีดที่เหลือก็มีอยู่น้อยเต็มทีแล้ว แต่เมื่อใดที่ไฟสุดท้ายของไม้ขีดดับมอดลง เมื่อวาระสุดท้ายของคนเรามาถึง ก็จำเป็นที่จะต้องจากไป แต่ประโยชน์ที่เราสร้างไว้ จุดหมายที่ประสบความสำเร็จ ไฟที่สร้างความสว่างไสวเอาไว้ แม้จะเป็นแค่เพียงไฟดวงเล็กๆ แต่ก็ได้สร้างประโยชน์เอาไว้ให้แก่คนรอบข้าง และบางที ก้านไม้ขีดไฟอันนี้…ก็อาจนำไปเพื่อจุดกองไฟกองโต เพื่อความสว่างไสวและ อบอุ่นของคนมากมาย..ตลอดคืน ในทางกลับกัน..บางคนอาจกล่าวว่า ถ้า เราไม่จุดไฟ..เราก็มีก้านไม้ขีดที่เหลืออีกมากมายเหลือเฟือ [...]