» วันนามุนเดอร์

เอ๊า Prost! อยู่เยอรมันก็ต้องเล่าเรื่องเบียร์

wi-admin — Sun, 04 Oct 2009 20:26:01 +0000

รู้สึกว่าบล๊อกนี้จะอยากเขียนเป็นพิเศษ ไม่ใช่ว่าชอบ แต่จริงๆ ก็ชอบน่ะ ^_^ หลังจากมาอยู่ที่เยอรมัน เจ้าของเวปก็ได้แปลงสภาพตัวเองเป็น “ลำยอง” ไปเรียบร้อยแล้ว ไม่สามารถปฏิเสธการชวนดื่มเบียร์ของใครได้เลย แถมเหมือนว่าจะมีแรงดึงดูดให้เข้าไปลิ่มลองตลอดเวลา เหมือนกลัวว่ากลับไปตูจะหาเบียร์อย่างนี้กินไม่ได้แล้ว จริงๆ มันคงเป็นอุปทาน ว่าเรามาอยู่เมืองเบียร์ เราก็ต้องดื่มเบียร์ อย่างน้อยๆ ก็เพื่อให้รู้ว่า รสชาติของเบียร์ที่นี่ดีอย่างไร ในส่วนหมวดหมู่นี้ จะเก็บไว้แนะนำเบียร์ดีๆ เบียร์แปลกๆ ที่เคยได้ชิม แล้วเอามาเล่าสู่กันฟังแล้วกันน่ะค่ะ ต้องค่อยๆ ดื่ม ค่อยๆ เล่า เดี๋ยวจะเมา เล่าไม่รู้เรื่อง เอาว่าเริ่มที่ประวัติเล็กๆ น้อยๆ ของเบียร์เยอรมันกันก่อนดีกว่า ข้อมูลเรื่องนี้นอกจากที่จำได้จากประสบการณ์ไปเยี่ยมโรงงานผลิตเบียร์ Beck’s ที่เมือง Bremen แล้ว ก็ต้องขอบคุณข้อมูลจากเวป http://www.biolawcom.de และ www.germanbeerinstitute.com น่ะค่ะ ปัจจุบัน ทั่วทั้งประเทศเยอรมัน มีโรงเบียร์ไม่ต่ำกว่า 1,200 โรง และมีเบียร์รวม ๆ กันแล้วไม่ ต่ำกว่า 5,000 ยี่ห้อ โดยเบียร์เหล่านี้จะแตกต่างกันไปตามประเภทของการผลิต โดยที่แต่ละเมือง ไม่ว่าจะเมืองเล็กเมืองเมืองน้อย ก็จะมีเบียร์เป็นยี่ห้อประจำเมืองของตัวเอง (อย่าง Rostock ก็จะมี Rostocker จะเอามาโชว์น่ะ) สำหรับประเทศเยอรมัน “เบียร์” (Bier หรือ Gerstensaft ก็แปลว่า เบียร์ เหมือนกัน ถ้าแปลตรงตัวมันคือ น้ำจากข้าวบาร์เลย์) เกิดขึ้นครั้งแรก ราว ๆ ปี ค.ศ. 736 ในปี ค.ศ. 766 เอกสารรับรองความเป็นน้ำเบียร์ (Bierurkunde) ยี่ห้อแรกของโลก ก็ถือกำเนิดขึ้น ซึ่งเป็นเบียร์ ที่ผลิตจาก วัดของนักบุญกอลเลน (Kloster St. Gallen) ตั้งอยู่แถบ แม่น้ำดานูป ครับ ต่อมาในยุคกลาง วัด หรืออาราม อีกหลายต่อหลายแห่ง ก็กลายเป็นสถานที่ที่มีบทบาทอย่างสูง ต่อผลิตภัณฑ์เบียร์ โดยวัดที่ผลิตเบียร์ในสมัยนั้น ยังได้รับการรับรองตามกฎหมายให้เป็น “โรงเบียร์” ด้วย ปัจจุบัน เบียร์ที่มีชื่อเสียงจำนวนไม่น้อย มีตรายี่ห้อเกี่ยวกับพระ ๆ อาทิเช่น Paulaner, Franziskaner หรือ Augutine เป็นต้น สาเหตุที่วัดกลายเป็นสถานที่ หรือเป็นแหล่งผลิตเบียร์ ที่สำคัญในยุคนั้น ก็เนื่องมาจาก พระ หรือนักบุญเหล่านี้ จะต้องมีช่วงเวลาถือศีล และอดอาหาร เขาเรียกกันว่าช่วง “ฟาสเท่นไซท์” (Fastenzeit) ซึ่งจะยังผลให้ร่างกายของนักบุญเหล่านี้ ขาดสารอาหาร และได้รับพลังงานไม่เพียงพอ พระ และนักบวชเลยจำเป็นต้องหาเครื่องดื่ม ที่ให้พลังงาน ที่เพียงพอต่อร่างกายมาดื่มทดแทน และ “เบียร์” ซึ่งขณะนั้น มีกระบวนการผลิต และวัตถุดิบ ที่ทำให้อุดมไปด้วยสารอาหาร และให้พลังงานจำนวนมาก ก็คือ เครื่องดื่มที่ว่านั่น นอกจากเบียร์จะเป็นเครื่องดื่มสำหรับพระ ในช่วงอดอาหารแล้ว เบียร์ยังเป็นเครื่องดื่มสำหรับ “เด็ก” ทั้งนี้ก็เพราะ ในสมัยนั้น ปริมาณแอลกอฮอล์ ที่อยู่ในเบียร์ ไม่ได้มากมาย หรือทำให้เมาได้เท่าสมัยนี้ และบางทีก็ไม่มีแอลกอฮอล์เลยด้วยซ้ำ กรรมวิธีการผลิต เบียร์สมัยก่อน ทำกันง่าย ๆ แค่เพียงนำ ดอกฮอป (Hopfen) มาต้ม เคี่ยว และไม่มีการ ใช้จุลินทรีย์ หรือยีสต์มาหมักเพื่อให้เกิดแอลกอฮอล์อย่างปัจจุบัน และด้วยวิธีการง่าย ๆ แบบนี้แหละ ที่เป็นที่มาของพลังงาน จำนวนมหาศาลในเบียร์ เบียร์ก็เลยถือเป็น อาหารเสริม อีกประเภทหนึ่ง แรกเริ่มเดิมทีแหล่งผลิตเบียร์ในเยอรมัน จะอยู่ทางตอนใต้ของประเทศเท่านั้น ต่อมาเมื่อเบียร์เริ่มเป็นเครื่องดื่มที่เป็นที่ชื่นชอบ ก็เลยมีการผลิตกันทั่วทั้งประเทศ และจนมาในปี 1516 ยุคของ Wilhelm IV ผู้ปกครองรัฐบาเยิน ก็ได้มีการออกกฎหมายตัวหนึ่งเรียกว่า “Reinheitsgebot“ (เริ่มใช้บังคับ ทั่วทั้งเยอรมันใน ปี 1991) กำหนดว่า เครื่องดื่มที่จะเรียกว่า “เบียร์” ได้ จะต้องใช้วัตถุดิบ ในการผลิตเพียงสี่อย่างเท่านั้น คือ น้ำสะอาด , ดอกฮอป , ยีสต์ และมอลท์ ดังนั้น ถ้าพิจารณาตามกฎหมาย ก็เท่ากับว่า ถ้าผู้ผลิตเติมส่วนประกอบอย่างอื่นใดลงไปด้วย เช่น แป้ง หรือน้ำตาล ก็ห้ามมิให้เรียกเครื่องดื่มนั้นว่า “เบียร์” นั่นเอง

อย่างไรก็ตาม ตั้งแต่ปี 1987 เป็นต้นมา ด้วยผลของคำพิพากษาแห่งศาลสหภาพยุโรป EG-Gerichtshofes ประเทศเยอรมันจำต้องอนุญาตให้ เครื่องดื่มนำเข้าจากต่างประเทศ สามารถเสนอขายในฐานะ “เบียร์” ในประเทศเยอรมันได้ แม้เครื่องดื่มนั้น ๆ จะไม่ได้มีส่วนผสมตรงตาม ข้อกำหนดในกฎหมายเบียร์ (Biergesetz) ที่ว่าไปของเยอรมันก็ตาม โดยเยอรมันตั้งเงื่อนไขว่า เครื่องดื่มที่ว่านั้น ต้องเรียกว่า “เบียร์” ในประเทศผู้ผลิตด้วย และต้องเขียนแสดงส่วนประกอบ และวัตถุดิบให้ชัดเจน

เล่าเรื่องมาก็ยาวแล้ว แต่รายละเอียดและประเภทของเบียร์เยอรมันนั้นยังมีอีกเยอะ ถ้าสนใจสามารถไปอ่านเพิ่มเติมได้ที่ biolawcom.de

อยากให้อ่านเรื่องนี้ด้วย

หน้าร้อนต้องไป ทะเลบอลติก เดินผ่านดง FKK ที่วาเนอมุนเดอ (Warnemünde)

wi-admin — Sun, 04 Oct 2009 18:48:02 +0000

เมื่อหน้าร้อนมาถึง ที่เที่ยวสำคัญของ Rostock ก็คือ Warnemünde หรือ วาเนอมุนเดอ ซึ่งหมายถึง ปากแม่น้ำ Warnow
ในวันเสาร์ อาทิตย์ที่อากาศดีดี ท้องฟ้าสดใส ผู้คนจะมาเดินเล่น ขี่จักรยาน อาบแดด เล่นน้ำทะเล ถึงแม้ว่าอุณหภูมิน้ำจะยังเย็นเจี๊ยบเมื่อเทียบกับน้ำที่บ้านเรา
แต่คนที่นี่เขาก็เล่นกันอย่างสนุกสนาน ตามชายหาด เราจะเห็นคู่หนุ่มสาว เด็กน้อย ร่วมทั้งผู้เฒ่าผู้แก่ มานอนอาบแดด ชายหาดยาวสุดลูกหูลูกตา
ถ้าใครเดินเพลินๆ หันกลับมามองอีกที อาจจะคิดว่าเราเดินมาไกลขนาดนี้เชียวเหรอ

(เรือสำราญที่มาจอดเพื่อให้นักท่องเที่ยว แวะเที่ยวที่ Warnemünde ใหญ่มากๆ เหมือนตึกที่แลนบนผิวน้ำได้เลย)

ช่วงปีแรกที่เรามาเที่ยวที่นี่ จำได้ว่ามีครั้งหนึ่งที่มาเดินเที่ยวที่นี่คนเดียว ทั้งที่ไม่ได้ตั้งใจจะมาคนเดียว มากับเพื่อน แต่ดันคลาดกัน
เพราะเราเข้าใจว่ามันขึ้นรถไปแล้ว เรามั่วแต่ไปเลือกซื้อเชอร์รี่อยู่ พอจ่ายเงินเสร็จก็วิ่งขึ้นรถ ตั๋วก็ไม่มี แถมแบตโทรศัพท์หมดอีก
สุดท้ายเพื่อนเรา มันไม่ได้ขึ้นรถมาด้วย สรุปไม่เคยได้มาเที่ยวกับมันสักที แต่วันนั้นก็ไม่ได้เสียเปล่า เราเลยไปเดินที่หาดคนเดียวดูโน้นดูนี่
ถ่ายรูปเด็กน้อยเล่นน้ำ รู้สึกว่าเดินมาไกลแหละ หาน้ำดื่มดีกว่า พอดื่มน้ำเสร็จมองกลับไปที่ชายหาด เย้ยยยยยย….ทำไมคนไม่ใส่เสื้อผ้า
หรือเราจะเหนื่อยจนตาลายหว่ะ กวาดมองไปรอบๆ เฮ้ย นี่มันหาดเปลื่อยยยยยย ในที่สุดเราก็มาถึง (น้ำตาจะไหล) ได้ยินคำเล่าลือมานานแต่ไม่เคยได้เจอสักที
ต้องเดินมาไกลอย่างนี้นี่เอง

ล่องเรือเที่ยวกัน น่าสนุกดี ดูไกลๆ เหมือนว่าฝนกำลังมาจะมา แต่คนก็ยังเดินเที่ยวกันเยอะมาก

ฝรั่งเขาไม่ย้อท้อที่เล่นน้ำ อาบแดดกันจริงๆ แม้ว่าวันนั้นจะมีแดดนิดๆ และลมแรงมากๆ ส่วนพวกเราใส่เสื้อกันครบทุกชิ้น ไม่ไหวหนาวเหลือเกิน

เขาเรียกวัฒนธรรมการเปลือยกายอาบแดดอย่างนี้ว่า Freikörperkultur หรือ FKK แปลตาตัวเลย Frei = free körper = cloth kultur = culture
“วัฒนธรรมเปลือย” นั้นเอง เขาจะถือว่า ร่างกายของเขา ของเรา ของทุกคน เป็นหนึ่งเดียวกับธรรมชาติ ก็เลยเปลื่อยกันอย่าง(ที่เรา)เห็น และการที่เรามาเดินดูพวกนอน
อาบแดดอย่างนี้ ก็ไม่ใช่มารยาทที่ดีเลย (สำนึกผิด) รู้สึกว่าเรานี้แหละ ที่ผิดปกติ นุ่งห่มซ่ะมิดชิด เดินเข้ามาในกลุ่มคนแก้ผ้ากันหมด แล้วเรื่องที่จะหยิบกล้องมาถ่ายรูป
อย่าคิดไปทำเด็ดขาด นั้นถือเป็นเรื่องผิดมารยาทที่สุด เดินไปได้สัก 100 เมตร ก็ต้องขอตัวออกจากบริเวณนั้น หน้าร้อนๆ ยังไงบอกไม่่ถูก ครั้งนั้นเลยเป็นการได้ไปเจอ FKK โดยบังเอิญเป็นครั้งแรก แล้วหลังจากนั้น ก็มีอีกหลายครั้ง 555