» ประสบการณ์ชีวิต

สิ่งที่เราเรียนรู้เมื่อเครื่องบิน(เหมือนจะ)ตก

wi-admin — Sun, 08 May 2011 17:06:47 +0000

หลังได้ดูคลิปของ ริค เอลิแอส ที่เขาเล่าถึงเหตุการณ์บนเที่ยวบิน 1549 เครื่องบินที่ตกลงในแม่น้ำฮัดสันในนิวยอร์คเมื่อเดือนมกราคม ปี 2009 ก็ทำให้เราคิดถึงเหตุการณ์เมื่อปลายปีก่อน ตอนที่นั่งเครื่องกลับมาไทยด้วยสายการบิน KUWAIT AIRWAYS ทั้งที่ไม่เคยใช้บริการมาก่อน แต่ด้วยความที่มันถูกและมันโหลดของได้เยอะนี่แหละ ทำให้เลือกที่จะใช้บริการมัน

ทุกอย่างดูจะเรียบร้อยดีเป็นไปอย่างที่มันควรจะเป็น เครื่องออกจากสนามบิน Frankfurt มุ่งสู่ Kuwait คุณตาที่นั่งมาข้างๆ ก็ช่างคุย เราก็เลยคุยกันมาตลอดทาง คุณตาจะบินไปอินโดนีเซีย เพราะแกแต่งงานมีครอบครัวอยู่ที่นั้น และก็มีอีกครอบครัวอยู่ที่เยอรมันด้วย ดูแกจะรักอินโดนีเชียมาก แต่ก็ยังไปๆ มาๆ ระหว่างอินโดกับเยอรมัน แล้วแต่อากาศ แหม ทำยังกับนก พอหนาวก็อพยพไปอยู่ที่อุ่นๆ

พอเครื่องบินมาถึง Kuwait เราก็ต้องแยกกับคุณตา มองหา Gate ที่เราต้องไปรอ check in เพื่อขึ้นเครื่องไปเมืองไทย สนามบินที่ Kuwait นี่ไม่ไหวน่ะ ตัวอาคารเล็ก Duty free ของแพง มีควันสูบบุหรี่รอยอบอวลด้วย ทั้งๆ ที่มันควรจะเป็นบริเวณห้ามสูบบุหรี่ คนที่มารอเข้า Gate ก็ไม่มีระเบียบ เยอะอ่ะเรื่องจะบ่นสนามบินนี้

เรารีบๆ เดินไปที่ Gate เพื่อเช็คดูว่าถูกต้องไหม เจ้าหน้าที่ไม่มีเลย คนที่รอๆ กันอยู่ก็หน้าตาเอเชียทั้งนั้น หน้าเหมือนคนไทยมาก เราเลยเดินเข้าไปถามว่า คนไทยหรือเปล่าค่ะ แต่เขาฟังเราไม่รู้เรื่อง เราเลยถามไปว่า “Are you Thai?” “No, we are pinoy” ชัดเลย คนฟิลิปบินทั้งนั้นเลย ทั้งไฟล์ทนั้นมีแต่คนฟิลิปปิน Oh my god!!!!

ปรากกว่าไฟล์ท delay อีก ไปรอที่ไหนดีน่ะ ไปซื้อของก่อนดีกว่า กำลังก้มๆ เงยๆ เก็บของใส่กระเป๋า ก็ได้ยินเสียงถามมาว่า “คนไทยหรือเปล่าครับ” ที่นี่มีคนไทยด้วย แต่พอเงยหน้าขึ้นมา ไหงมีแต่อาซิงยืนอยู่หว่า หน้างี้โคตะระแขก โหกหัวด้วย หนวดเต็มหน้าเลย แต่ดันพูดไทยได้ เราเลยบอกไปว่า “ใช่ค่ะ คนไทยค่ะ”

พี่อาซิงคนนี้เขาชื่อ ซิง จริงๆ ด้วย หลังจากทักทายกันไป เขาก็ชวนเราไปนั่งกินกาแฟ เขาไปซื้อกาแฟ ยกมาให้เรา นั่งคุยกันจนดื่มกาแฟหมด เราก็คิดว่าน่าจะได้เวลาขึ้นเครื่อง ตอนที่เช็คขึ้นเข้าไป เขาก็หายไป ปรากฏว่าเข้าไปเจอกันอีกทีข้างในเครื่อง พี่เขาก็รอเปลี่ยนที่นั่งให้เรา มันก็แปลกน่ะ ที่เรายอมไปนั่งกับเขา ที่นั่งมันเปลี่ยนกันได้ด้วยเหรอ พลันพอนั่งไปก็เริ่มคิดว่ามันแปลกๆ น่ะ แล้วเมื่อกี้ก็ดันไปกินกาแฟกับเขาด้วย ใ่ส่อะไรให้เรากินหรือก็ไม่รู้ ตังค์ที่พกมาด้วยก้เยอะอยู่ เกิดเราเพ้อหลับไป ไม่รู้ตัวเขาคงจะมาข้นเอาไปได้เลย ทำไงก็หว่า เริ่มเครียดจิ พอเครื่องเริ่มบินเราก็กังวลตลอด

แต่ความกังวลมันก็หมดไป…เมื่อเครื่องบินขึ้นมาได้สักพัก สังเกตุว่าเครื่องลำนี้เล็กๆ บินผ่ามหาสมุทรที่มีลมแรงๆ อย่างนี้ เครื่องเลยโคลงเคล้งและมากซ่ะด้วย เริ่มใจไม่ดีแหละตอนนี้ เครื่องมันสั่นน่ากลัว ตกหลุมอากาศหวืบๆ ตลอด พาเอาใจหายใจคว่ำหลายรอบ ในใจนั้นคิดว่า เรายังมีอะไรต้องเป็นห่วงอีกมั้งไหม พ่อ แม่ น้อง หลานชาย ห่วงคนอื่นทั้งนั้นเลย ส่วนตัวเองเรานั้นพอแหละ ชีวิตฉันเติมที่แล้ว แต่ยังไม่ได้ตอบแทนบุญคุณพ่อแม่เลย ยังไม่ได้เลี้ยงหลานชายเลย ภาวนาในใจว่า ถ้ารอดไปได้ จะอุทิศชีวิตที่มีอยู่เพื่อครอบครัวเลย เสียงผู้หญิงตกใจร้องกรี๊ด ร้องไห้ เริ่มมีให้ได้ยิน แล้วพี่ซิงก็คงเห็นว่าเรากลัว เขาเลยชวนคุย ถามถึงที่บ้าน เรื่องโน้นเรื่องนี้่ แล้วก็ชี้ให้ดูฝรั่งคนหนึ่งที่นั่งมาในเครื่อง ดูดิเขาหลับสบายไปแหละ แล้วหล่ะกลัวอะไร ถ้าจะมีอะไรเกิดขึ้น เราก็มีเพื่อนไปกันเยอะ ฮาๆ นิ ทำใจให้สบายดีกว่า

10 นาที ต่อมา ทุกอย่างก็สงบลง เครื่องบินนิ่งปกติ แอร์โฮสเตสเริ่มออกมาแจกอาหาร เรารู้สึกว่าอาหารมื้อนั้นมันอร่อยจริงๆ พอกินอิ่ม เราก็หลับไปด้วยความเพลีย ตืนอีกทีก็เครื่องบินผ่านพม่าแล้ว ถึงแล้วเมืองไทย คิดถึงจังเลย หลังลงเครื่องไปรับกระเป๋าเดินทาง แล้วก็ร่ำลาพี่ซิง

ขอบคุณน่ะพี่่ซิง ทุกวันนี้ยังคิดอยู่เลยว่า ถ้าหนูไม่ได้นั่งกับพี่วันนั้น หนูคงกลัวจนฉี่ราดไปแหละ

อยากให้อ่านเรื่องนี้ด้วย

So we say good bye

wi-admin — Mon, 20 Dec 2010 15:16:55 +0000

Sasha – goodbye !!!

We are the same kind in many ways
we share the same disease, we are lunatics
and mad about adrenalin
and there is no way of stopping us
we stick to our addiction, but finally
the winner’s only one of us
there’s been a lot of fuss and fight on our way
and now there’s only one thing left to say

so we say good bye, bye bye, bye bye
and we put our hands up in the sky
and we wave our handkerchief you gotta leave
so we say good bye, bye bye, bye bye

you know you can’t always walk along
the sunny side of the street, there is mis’ry
around us from time to time
and so you never know the way it goes
tomorrow we might be losers but this time
we wanted all and got it all
so after all the fuss and fight on our way
there’s only one thing left to say

and we say good bye, bye bye, bye bye
and we put our hands up in the sky
and we wave our handkerchief you gotta leave
so we say good bye, bye bye, bye bye

you’re welcome as a friend
I hope you understand
that we don’t wanna drive you round the bend
but when it’s getting rough
and you’re best is not enough
all that it comes down to in the end
is to say good bye, bye bye, bye bye
this may be the worst day in your life
and you may think that this is hard, but you are harder
and for sure you’ll get bye, bye bye, bye bye

and we say good bye, bye, bye, bye bye
and we put our hands up in the sky
and we wave our handkerchief you gotta leave
and we say good bye, bye, bye, bye bye…

Henry, thanks for suggested this song to me. I like it. : )

อยากให้อ่านเรื่องนี้ด้วย

จากคนไทยคนหนึ่งที่รักในหลวง

wi-admin — Sun, 16 May 2010 17:48:49 +0000

ข่าวเหตุการณ์บ้านเมืองที่เมืองไทยรุนแรงขึ้นทุกวัน ไม่มีใครสบายใจกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น อยากให้เหตุการณ์ต่างๆ สงบลงในเร็ววัน

“แม้จะเป็นแค่เพียงบัตรเติมเงินโทรศัพท์ แต่เราก็เก็บรูปนี้ไว้ในกระเป๋าตลอดมา”

16.05.10, Dummerstorf , Germany

วันนี้ได้มีโอกาสอ่านข่าวในเวปผู้จัดการ ไปเจอข่าวที่คุณอ๊อฟได้รับรางวัลและได้พูดอะไรเกี่ยวกับพ่อไว้ว่า

“… เป็นรางวัลที่ได้รับบทบาทจากผู้ที่เป็นพ่อนะฮะ ก็ขออนุญาตพูดถึงพ่อนิดหนึ่งก็แล้วกันครับ พ่อเป็นเสาหลักของบ้านนะครับ บ้านของผมหลังใหญ่นะครับ ใหญ่มาก เราอยู่กันหลายคน ผมเกิดมานี่บ้านหลักนี้ก็สวยงามมากแล้ว สวยงามและอบอุ่น แต่กว่าจะเป็นแบบนี้ได้ บรรพบุรุษของพ่อ เสียเหงื่อ เสียเลือด เอาชีวิตเข้าแลก กว่าจะได้บ้านหลังนี้ขึ้นมานะครับ จนมาถึงวันนี้ พ่อคนนี้ก็ยังเหนื่อยที่จะดูแลบ้าน และก็ดูแลความสุขของทุกๆ คนในบ้าน…ถ้ามีใครสักคนโกรธใครมาก็ไม่รู้ ไม่ได้ดั่งใจเรื่องอะไรมาก็ไม่รู้ แล้วก็พาลมาลงที่พ่อ เกลียดพ่อ ด่าพ่อ คิดจะไล่พ่อออกจากบ้าน ผมจะเดินไปบอกไปบอกกับคนๆ ว่า ถ้าเกลียดพ่อไม่รักพ่อแล้ว จงออกไปจากที่นี่ซะ เพราะที่นี่คือบ้านของพ่อ เพราะที่นี่คือแผ่นดินของพ่อ … ผมรักในหลวงครับ … และผมเชื่อว่าทุกคนที่อยู่ในที่นี้ รักในหลวงเหมือนกัน พวกเราสีเดียวกันครับ ศีรษะนี้มอบให้พระเจ้าแผ่นดิน”

พี่เขาพูดได้ดี เราขอปรบมือให้ น้อยคนในวงการที่จะกล้าออกมาพูดอย่างนี้ ทั้งที่ในใจของพวกเราก็รักพ่อ
ในฐานะประชาชนคนไทยคนหนึ่ง ของให้กำลังใจการทำงานของรัฐบาล