“อยู่ลำพัง ในท้องทะเลสีคราม มุ่งไปสู่ จุดหมายที่ไกลแสนไกล ฉันรอนแรม โดดเดี่ยวอ้างว้างกลางทะเลใหญ่ ให้รักพาเรือลอยไปสู่เธอ ฝ่าลมฝน ผ่านพายุร้ายรุนแรง คลื่นซัดสาด เปียกปอนเหน็บหนาวเท่าไร ฉันยังอยู่และเรือชีวิตยังต้องแล่นไป เพราะฉันจะไปเจอเธออีกครั้ง ได้ยินไหม เมื่อลมพัดมาบางเบา รู้หรือเปล่าว่ามีข่าวสารถึงเธอ คลื่นลมแรง ยิ่งพาให้ฉันมาใกล้ๆ เธอ ไม่ช้าเราคงเจอกันอีกครั้ง รู้ไหมว่าฉันกำลังกลับไป”
เราสัญญาว่าจะดูแลตัวเองดีๆ ^^
อยากให้อ่านเรื่องนี้ด้วย ฝนที่ตกทางโน้น หนาวถึงคนทางนี้ (0) แรงบันดาลใจ(เล็กๆ) (3) เสมอต้นเสมอปลาย (0) เรื่องมันเกิดเมื่อเช้า (1) เมื่อได้พัก จึงได้เห็นความงาม ที่มองเลยข้ามไป (1)



