“วันนั้นหนูไม่เข้าใจเลยว่า ทำไมหนูต้องมายืนเรียงแถวอยู่ริมถนน
และทำไมคนอื่นๆ ถึงดูมึความสุขนัก ทั้งๆ ที่พระองค์ เพียงแค่นั่งรถผ่านเราไปเท่านั้น”
เมื่อตอนที่เราเป็นเด็กน้อย เรียนอยู่ในโรงเรียนเล็กๆ ในอำเภอสุดท้ายที่ยังเป็นกิ่งอำเภอของจังหวัดสุพรรณบุรี พอได้รับข่าวว่าจะมีขบวนเสด็จผ่านหน้าโรงเรียน ทั้งคณะครูและนักเรียนต่างก็พากันไปยืนเรียงแถวกันอย่างพร้อมเพรียง เพียงเพื่อจะได้รอรับเสด็จ รถเสด็จแล่นผ่านไป เราจำได้ว่า เราเห็นแค่เพียงพระหัตถ์ของพระองค์ทรงโบกไหวๆ อยู่ในรถพระที่นั่ง แค่นั้นก็รู้สึกปลาบปลื้มใจแล้ว
คุณยังจำความรู้สึกนั้นกันได้ไหม พวกเราลืมกันไปหรือยัง?
. . . . . . . . . . .
จะแน่วแน่แก้ไขในสิ่งผิด
จะรักชาติจนชีวิตเป็นผุยผง
จะยอมตาย หมายให้เกียรติดำรง
จะปิดทอง หลังองค์พระปฏิมา
. . . . . . .
ขอพระองค์ทรงพระเจริญ
ทั้งซึ้ง ทั้งตื้นตัน
ฉันเสียใจเรื่องปู่เธอนะ ใช่ชีวิตต้องดำเนินต้องไป