บันทึกของวันอาทิตย์ที่ 21 ก.พ. 2553
ว่าจะปิดคอมเข้านอนแหละ แต่ก็นึกถึงเรื่องตอนกลางวันขึ้นมา…
วันนี้ลุกจากที่นอนตอน 7 โมง 28 นาที ตื่นมาก็เปิดคอม แล้วกลับมาล้มตัวลงไปนอนต่ออีก ครึ่งชั่วโมง อากาศในห้องเย็น เหมือนเครื่องทำความอุ่นจะไม่ทำงานเลย แต่ก็ยังได้ยินเสียงน้ำในตัวเครื่องไหลอยู่ คอมบู๊ทเครื่องเสร็จและต่อเข้าอินเตอร์เนท เราออน msn แล้วเข้าไปเช็คอีเมล จากนั้นก็เข้ามาดูหน้าเวป ทำอย่างนี้จนเป็นกิจวัตรประจำวัน
วันนี้ออนเจอ “เจี๊ยบ” เพื่อนตั้งแต่สมัยเรียน ป.ตรี ตอนนี้เจี๊ยบไปทำงานอยู่อเมริกา คงใช้ชีวิตสนุกสนานมีความสุข เราส่งเวปให้มันดู แต่วันนี้ดูมันจะเงียบๆ ไม่ค่อยเล่าเรื่องราวในชีวิตของตัวเองให้ฟังเหมือนแต่ก่อน มันบอกว่ามันเบื่อ ไม่อยากคุยกับเราแล้ว มันจะอ่านเวปเรา เออ ดี ไม่เป็นไรตูยังคิดถึงเมิงเหมือนเดิม “เอาเวปตูไปอ่าน แล้วช่วยโปรโมทให้ด้วยน่ะ” และต่อจากนี้ถ้าฉันเห็น visitor จาก Boston ฉันก็จะเดาว่าเป็นแกแล้วกัน
เราปิดหน้า msn จากเจี๊ยบไป ทันทีทันใด “พี่ตู่” ก็ทักขึ้นมา (พี่ตู่เป็นอาจารย์อยู่ที่ ม. เกษตร ภาควิชากีฏวิทยา) ตอนนี้พี่ตู่กำลังเรียนอยู่ที่ญี่ปุ่น แกถามเรามาว่า “เอ๋จะจบแล้วเหรอ” ทำไมหมู่นี้มีแต่คนถามเราเรื่องนี้ก็ไม่รู้ อาจเพราะหัว msn ที่เราเขียนว่า “Success is journal not a destination” พี่ตู่บอกว่า ตอนนี้เหนื่อยมาก เก็บตัวอย่างในป่า และต้องผ่าไม้เพื่อเก็บแมลงที่อยู่ในเนื้อไม้ออกมา ทำงานจนไม่มีเวลาวิเคราะห์ผล แล้วอยู่ๆ โปรก็มาถามหาเปเปอร์ ว่าทำเสร็จหรือยัง คงเพราะเรื่องนี้แหละพี่ตู่เลยเครียด ขอหาใครสักคนระบายหน่อย ซึ่งก็คือเรานั้นเอง เอ๋จะช่วยพี่ได้ยังไงหน่า เอ๋คงทำได้แค่บอกว่า “สู้ๆ น่ะพี่” แล้วพี่ตู่ก็ขอบายไปทำงานต่อ อืม…มาบ่นอย่างเดียวจริงๆ ด้วยแห่ะ (- -”)
สักพัก “พี่สุ” รูมเมทที่เคยอยู่ด้วยกันตอน ป.โท ทักมาบอกว่าพี่จะไปอาบน้ำ แล้วออกไปซื้ออะไรกินก่อนน่ะ “คร้า…ตามสบายค่ะ พี่”
เราเปิดเวปดูรายการอะไรไปเรื่อยๆ พร้อมกับนั่งทำงาน “เออ…เราไม่ได้เข้าไปดู hi5 นานแล้วนี่หว่า ลองเอาลิ้งเวปไปแปะไว้ดีกว่า เผื่อว่าจะมีเพื่อนตามมาอ่านเวปบ้าง”
ใน hi5 มีเพื่อนหลายคนมาคอมเม้นต์ไว้ เราก็ตามไปอ่านแล้วก็ตอบคอมเม้นต์ จนมาถึง hi5 ของ “ไก่” ไก่เป็นเพื่อนซี้ของเราตั้งสมัย ม.ปลาย ถึงแม้ว่าเราจะห่างกันไปตั้งแต่เข้าเรียนมหาลัย แต่ทุกครั้งที่ได้เจอหรือคุยกัน มันก็ยังเหมือนเดิม ไก่ลงรูปแต่งงานที่ไปถ่ายสตูดิโอไว้ “หวานขนาด ต้องเข้าไปแซวเล่นสักหน่อย”
แต่พอเปิดเข้าไปที่ hi5 ของเพื่อนทำไมมันเขียนหัว hi5 แปลก ๆ “คิดถึงพี่นะ เคยพูดคุย หยอกล้อ แต่วันนี้พี่ไปอยู่ไกล ได้แต่นอนร้องไห้เพราะความคิดถึง” เอ๊ะ…เกิดอะไรขึ้น ลองตามอ่านคอมเม้นต์อื่นๆ ถึงได้รู้ว่าพี่ชายไก่เพิ่งเสีย ทั้งๆ ที่อาทิตย์หน้าไก่จะแต่งงาน เราใจหายเพราะรู้ว่าที่บ้านไก่ มีพี่น้อง 2 คน แล้วก็สนิทกันมาก แล้วมาเสียไปก่อนที่มันจะแต่งงานอย่างนี้ ไก่มันจะเป็นยังไง เราโทรเข้าเบอร์ที่ไก่เคยให้ไว้แต่ไม่ติด เลยโทรหาแอนเพื่อนอีกคน เพื่อถามเบอร์ไก่และถามถึงสาเหตุการเสียชีวิตของพี่ชายของไก่ด้วย แอนบอกว่าพี่เขาเสียเพราะหัวใจล้มเหลว เมื่อวันที่ 14 ก.พ. ที่ผ่านมา จากนั้นเราเลยโทรหาไก่ มันดีใจที่เราโทรไปหาและพยายามคุยให้เป็นปกติที่สุด มันบอกว่า พอพูดถึงพี่แล้วจะร้องไห้ ส่วนเรื่องงานแต่งก็จะยังมีตามกำหนดการเดิม แต่เสียใจที่พี่ชายไม่ได้อยู่ร่วมงานด้วยแล้ว “ฉันเสียใจเรื่องพี่ชายแกน่ะ แต่ทุกอย่างก็ต้องดำเนินต่อไป และฉันคิดว่าพี่แกคงอยากเห็นแกมีความสุขในวันแต่งงาน” เราคุยกับไก่สักพักก็วางสาย แต่ก่อนวางสายไก่มันยังไม่ลืมบอกเราว่า “รักแกน่ะ จุ๊บๆ” เราอดขำไม่ได้ เพราะมันเป็นคำที่เรากับไก่ชอบพูดกัน สมัยตอนเรียน ม.ปลาย เวลาจะวางสายโทรศัพท์เรามักจะบอกว่า “เออ…ดูแลตัวเองน่ะแก รักแกน่ะว้อย” จนวันนี้มันก็ยังจำได้ ซึ้งจริงๆ “ฉันก็รักแก ยินดีด้วยเรื่องแต่งงาน ใช้ชีวิตคู่ให้มีความสุขน่ะเพื่อน”
เขียนมาถึงตรงนี้แล้วรู้สึกใจหาย รู้ซึ้งถึงคำว่า “ชีวิตมันไม่แน่นอน” อย่างพี่ชายของไก่ จากคนที่เคยนั่งอยู่ใกล้ๆ พูดคุยหยอกล้อ แต่อีกวันเขาไม่อยู่แล้ว ไม่รู้จะไปไขว้คว้ากลับมาได้ยังไง จะแค่พูดคุยก็ไม่มีโอกาส จะทำอะไรให้ก็ไม่ได้แล้ว ทำให้ตอนนี้เรายิ่งคิดถึงบ้าน คิดถึงพ่อแม่ คิดถึงน้อง หลานชาย และเพื่อนๆ เงินทองที่เราเก็บเพื่อจะกลับไปทำโน้นทำนี่ ถ้าวันหนึ่งเราไม่มีใครเพื่อให้เราทำอะไรให้ มันก็เท่านั้น สู้ทำให้เขาวันนี้เลยดีกว่าไหม วันนี้เราพอจะทำอะไรได้บ้าง เราก็ลงมือทำเลยดีกว่า เพราะเราก็ไม่รู้ว่าวันข้างหน้าอะไรจะเกิดขึ้น…
“At the end of the day” … ในตอนจบวันของวันนี้ เรารู้สึกว่าวันนี้ชีวิตไม่สูญเปล่า เพราะเราได้ทำอะไรที่ดีต่อคนที่เรารักแล้ว
ฝันดีค่ะ
ไม่แน่นอนจริงครับ อนิจจัง ทุกขัง อนัตตา
พระพุทธเจ้าท่านก็ทรงสอนอยู่ในพระธรรมแต่ทำไมเราไปหาอะไรกันอยู่ งงๆ เหมือนกัน
เวลาเรายังไม่สูญเสีย มันไม่รู้สึกถึงจริงๆ
อุบัติเหตุทางชีวิตหากมองมุมกลับดูเหมือนว่าจะบทเรียนที่แแสนดี ที่จะกระตุ้นให้เรามีสติ ละลึกในสิ่งที่สำคัญที่ต้องปฏิบัติในชีวิตประจำวันและใช้ชีวิตอยู่ในปัจจุบันล่ะครับ บางคนรู้สึกตัวเมื่อเจอเรื่องเหล่านี้ แต่หลายคนก็จมอยู่ในวังวนแห่งความคิด ในแง่ของพุทธ สิ่งเหล่านี้ช่วยสอนช่วยเตือนเราอยู่เสมอว่า ความไม่แน่นอนสามารถเกิดขึ้นได้เสมอ สติ–>ปัญญา
สุดท้ายขอแสดงความเสียใจกับเพื่อนของคุณวีด้วยครับ
นอนดึกเหมือนกันนะครับ 23:02 น.
ประสบการณ์ มันทำให้เรา เรียนรู้ ตั้งรับ และแก้ไข
ใช่ครับ ชีวิตไม่แน่นอน ^^
Je suis passé sur votre site par hasard. Il y a plein de moyennes d’apprendre le français que de le faire traduire par le site de traduction naka. Car, la langue traduite sur votre blog ne veut rien dire et c’est incompréhensible. Il vaut mieux que vous fassiez des efforts en essayant de le traduire vous-même afin de progresser en français ka.
Bon courage!!
^
^
แต่เราเขียนเป็นฝรั่งเศสไม่เป็น – -”"
ขอบคุณสำหรับเนื้อหาดีๆนะครับ เซฟใว้อ่านต่อนะครับ