เพราะชีวิตมัน(โคตร)ไม่แน่นอน

แม่มีเรื่องจะบอกเอ๋ แต่พ่อไม่ให้บอก อืม…..แม่จะบอกดีไหม แม่ไม่บอกดีกว่า “เออ อ่ะน่ะ แม่ฉ้านนนน”

วันหนึ่งเราโทรกลับไปหาแม่ที่เมืองไทย นั่งคุยโน้นคุยนี่กันไปเรื่อยจนอยู่ๆ แม่ก็เงียบไปสักพัก แล้วพูดว่า
“แม่มีเรื่องจะบอกเอ๋ แต่พ่อไม่ให้บอก อืม…แม่จะบอกดีไหม แม่ไม่บอกดีกว่า”

เราเริ่มไม่สบายใจเล็กน้อย แต่ก็ถามกลับไปว่า “มันเป็นเรื่องที่จะทำให้เอ๋ต้องเสียเงินหรือต้องทำอะไรหรือเปล่า”

แม่ก็บอกว่า “ไม่หรอก เป็นเรื่องที่ผ่านมานานแล้ว นานเป็นปีแล้ว แต่แม่อยากให้เอ๋รู้”

ไม่รู้ทำไมในเสี้ยววินาทีนั้น เราก็คิดถึง “ปู่” ขึ้นมาทันที เพราะนานแล้วที่แม่ไม่ค่อยได้เล่าถึงปู่เลย เมื่อก่อนทุกครั้งที่โทรไปหาแม่ แม่จะเล่าว่าอาทิตย์นี้ไปเยี่ยมปู่ ซื้อขนมไปฝาก พาปู่ไปหาหมอ แต่หลายเดือนมานี้ ไม่พูดถึงเลย มีแต่เราที่จะถามถึงว่า ปู่เป็นยังไงบ้าง ไปเยี่ยมแกบ้างหรือเปล่า แต่แม่ก็ตอบว่า ไปบ้าง แล้วก็เงียบ แล้วก็เปลี่ยนเรื่องคุย

แม่ค่อยๆ พูดออกมาว่า

“ปู่เสียไปได้ปีหนึ่งแล้วน่ะเอ๋ แต่พ่อเขากลัวว่าเอ๋จะเสียใจ เลยไม่ให้บอก”

พอได้ยินน้ำตามันก็ไหล ทั้งที่ในใจก็เตรียมรับอยู่แล้วว่าอาจจะเป็นเรื่องนี้ ก่อนที่เราจะมาเรียนปู่ก็ร่างกายอ่อนแอมากแล้ว เราบอกปู่ว่า

“ดูแลตัวเองน่ะปู่ เอ๋จะเอาปริญญาเอกกลับมาฝาก”

วันนี้เอ๋กลับไปไม่ทันแล้ว แต่ทุกอย่างก็ยังต้องดำเนินต่อไป และเอ๋จะพยายามทำทุกอย่างให้ดีที่สุด พอจะเดาออกว่าถ้าไม่มีปู่แล้ว อะไรจะเกิดขึ้น มากคนมากความ ไม่อยากจะพูดถึง สมบัติที่มีค่าที่สุดที่ปู่ให้ โอ๋กับเอ๋ ไว้ ก็คือการศึกษา เป็นสิ่งที่ไม่มีวันที่ใครจะเอาไปจากเราได้

รัก เคารพ และจะจดจำคำสั่งสอนของปู่และย่าตลอดไป