ติดค้างกันไว้นานสำหรับทริปเที่ยววอร์ซอ ประเทศโปแลนด์ ที่เคยมาบอกว่าจะไปเที่ยวตั้งแต่ต้นปีในโพสท์ Next station “Warsaw” วันนี้ฤกษ์ดี เอารูปกับเรื่องเล่ามาอัพ ไม่พูดพร่ำทำเพลง ขอเริ่มเล่าเลยแล้วกัน
ช่วงที่เราไปนั้นอากาศเริ่มจะร้อนๆ แล้ว เราออกเดินทางกันตอนเที่ยง เพื่อไปเจอพี่อีกคนหนึ่งที่เบอร์ลิน หลังจากนั้นนั่งรถไฟจากเบอร์ลินตรงไปวอร์ซอเลย บนรถไฟร้อนอบอ้าวมาก รถไฟยุโรปไม่มีแอร์ด้วย แถมระบบระบายอากาศก็ไม่ค่อยมี เพราะหน้าร้อนมันมีไม่กี่วันในรอบปี เราก็ได้แต่พัดโบกเพื่อหาความเย็นใส่ตัวกันไป ใช้เวลานานเกือบ 6 ชั่วโมง เราก็ถึงวอร์ซอสถานี Warszawa Centralna ก็ปาเข้าไปสี่ทุ่มกว่า แสงไฟในเมืองและแสงจากตึกทำให้เมืองดูสวยหรือเพราะว่าตลอดทางที่ผ่านมามันมืด มันเงียบ จนมองไม่เห็นอะไรก็ไม่รู้น่ะ ต้องเข้าใจว่าโปแลนด์เพิ่งเปิดประเทศได้ไม่นาน ความเจริญก็จะอยู่ในเมืองใหญ่ แต่เมืองรอบนอกก็ยังเป็นชนบทกันอยู่ บางครั้งทำให้นึกไปถึงช่วงที่มีสงครามเขาอยู่กันอย่างนี้นี่เอง มันรู้สึกเงียบเหงาบอกไม่ถูก ตั้งแต่เดินทางมามี 2 ที่ ที่เรารู้สึกอย่างนี้ คือที่ วอร์ซอ นี่กับที่ บราติสลาวา
มาถึงก็สี่ทุ่ม ต้องไปเช็คอินที่โรงแรม อยู่ห่าง center ไปสักหน่อย แต่ไม่ไกลมาก นั่งรถไฟไปสะดวกดี พอถึงห้องพักก็แยกย้ายกันไป ห้องที่โรงแรมนี้ใหม่ดี เหมือนห้องตอนที่ไปเที่ยว Liverpool เลย มีส่วนที่เป็นครัวด้วย เราสามารถทำอาหารทานได้ มีเรื่องทีวีที่โปแลนด์จะเล่าด้วย เราเปิดทีวีดูเป็นหนังญี่ปุ่นแต่ทำไมเสียงพูด เดี๋ยวมันเป็นญี่ปุ่น เดี๋ยวมันเป็นภาษาโปลิช ซึ่งเวลาบรรยายด้วยภาษาโปลิชมันจะเหมือนเสียงพากย์ในสารคดีเลย ไม่มีแอคติ้ง ไม่มีการแสดงอารมณ์ตาม คือตัวละครพูดๆ เสียงพากย์ก็อธิบายตามว่าที่ตัวละครพูดเมื่อกี้ แปล่วาอะไร เหมือนเราดูหนังคลื่นซ้อนสองภาษา ก็ตลกดี
คืนนี้ดึกแล้ว พวกเราก็เพลีย ขอพักผ่อนกันก่อน พรุ่งนี้ตื่นมา่ค่อยว่ากันใหม่
ตื่นเช้ามาฟ้าวันนี้ครึ้มไปหมด ดูเหมือนเป็นเรื่องธรรมดาไปแล้วที่เราไปเที่ยวที่ไหน ฝนจะต้องตกลงมาปร่อยๆ เหมือนเป็นการต้อนรับ แต่ฉันไม่ต้องการ ฉันอยากได้ฟ้าใสๆ จัดการธุระส่วนตัวเสร็จเราออกมาจากโรงแรม รอบโรงแรมไม่มีร้านอาหารเลย พวกเราจึงนั่งรถเข้าเมืองเพื่อหาอะไรกิน เดินหาวนไปวนมาสุดท้ายมาจบที่ Mc Donal ก็กินพออิ่มมื้อแรกไป
ที่แรกที่เราเริ่มงมกันไปต่อก็คือเมืองเก่า (Stare Miasto) แต่กว่าจะไปถึงก็ทิศนั่งรถออกไปอีกทาง แต่สุดท้ายก็ขึ้นรถกลับมาถูก เรามาลงรถที่ Plac Zamkowy (Castle Square) แล้วเดินขึ้นมาที่จตุรัส มองเห็น Royal Castle ปราสาทสีแดงสดที่ดูใหม่กว่าที่คิดไว้ ไหนบอกว่าเป็นเมืองเก่า ที่ปราสาทนี้ดูใหม่เป็นเพราะมันเพิ่งถูกสร้างขึ้นมา เขตเมืองในแถบนี้ โดนบอมส์จนแทบไม่เหลืออะไร จะบอกว่าเหลือแต่ซากก็ไม่ผิด ในการสร้างเมืองขึ้นมาใหม่นี้ ชาวโปลิชได้ใช้ภาพกรุงวอร์ซอ 22 มุมมองโดยจิตรกรเอกชาวอิตาเลียน เบอร์นาโด คานาเล็ตโต เป็นต้นแบบในการบูรณะกรุงวอร์ซอจนกลับมาเป็นเมืองหลวงที่สวยงาม
ตรงเขตเมืองเก่าจะมีจตุรัสที่มีรูปปั้นนางเงือกถือโล่ห์กับดาบทำท่าทางขึงขังอยู่ ซึ่งนางเงือกตัวนี้มีตำนวนว่า เดิมนางเงือกมี 2 ตัวเป็นพี่น้องกัน ทั้งสองว่ายน้ำเล่น ตัวหนึ่งว่ายมาที่โปแลนด์ ส่วนอีกตัวว่ายไปที่เดนมาร์ก (เพราะที่โคเปนเฮเกนก็มีรูปปั้นนางเงือกเหมือกัน แต่ตำนานไม่เหมือนกับที่นี่) ตัวที่ว่ายมาที่โปแลนด์โดนชาวประมงจับได้และถูกนำมาแสดงโชว์ จนมีชายคนหนึ่งมาช่วยไว้ นางเงือกต้องการตอบแทนบุญคุณจึงสัญญาว่าจะออกมาช่วยปกป้องเมืองเมื่อเมืองไม่ปลอดภัย รูปปั้นนางเงือกนี้จึงเป็นเหมือนสัญลักษณ์ของกรุงวอร์ซออีกที่หนึ่ง พอพวกเราเจอรูปปั้นนางเงือก ก็ถ่ายรูปกันใหญ่ กว่าจะถ่ายตรงนี้ครบทุกคนก็หลายสิบภาพอยู่ รอบๆ จตุรัสวันนั้นมีงานอะไรไม่รู้ มีร้านอาหาร home made และร้านของที่ระลึกตั้งเต็มเลย แต่ราคาของค่อนข้างแพงที่เดียวเลยไม่ได้ซื้ออะไรมาด้วย เดี๋ยวโพสท์หน้าเราจะเอามาอวดว่า มีอาหารอะไรอร่อยๆ น่ากินบ้าง
ในเมืองก็เงียบๆ ไม่ค่อยวุ่นวายเท่าไร อีกมุมหนึ่งของเขตเมืองเก่ามีการแข่งมาราธอนกัน คนมาอยู่กันตรงนี้หมดนี้เอง ไปยืนดูนักกีฬาที่วิ่งกันอย่างเหน็ดเหนื่อยแล้วก็เหนื่อยแทน ไปเดินที่อื่นต่อดีกว่าเราเดินไปตามทาง ตลอดทางจะมีเก้าอี้ที่ทำด้วยหินอ่อนวางเป็นระยะๆ เราก็สงสัยน่ะว่ามันคืออะไร มีคนหยุดยืนดูเกือบทุกที่เลย ขอเดินเข้าไปดูหน่อย อ่อ มันเป็นแท่นที่มีประวัติของโชแปงอยู่นี่เอง และก็มีปุ่มเอาไว้ให้เรากดเพื่อเล่นเพลงของโชแปงด้วย ที่มีประวัติขอของโชแปงก็เพราะ วอร์ซอก็คือบ้านเกิดของโชแปงนั้นเอง
โชแปง (Frederic Chopin ค.ศ1810 – 1849) เป็นนักเปียโนชื่อดังของโลก เกิดที่เมืองเซลาโซวา โวลา(Zelezowa Wola) ซึ่งเป็นเมืองที่อยู่ ใกล้ๆ กับกรุงวอร์ซอ พ่อเป็นคนฝรั่งเศส แม่เป็นคนโปแลนด์ โชแปงเป็นลูกชายคนเดียวในบ้าน เขามีพี่สาวอีก 3 คน เขาเป็นผู้ชายรูปร่างบอบบาง ไม่ค่อยแข็งแรงนัก จิตใจอ่อนไหว และมีพรสวรรค์ในการเล่นดนตรี เมื่ออายุ 15 ปี เขาก็ได้บรรเลงเพลง Rondeau for Piano, Opus 1 ผลงานประพันธ์ชิ้นแรกของเขาต่อหน้าสาธารณชน และชื่อเสียงของโชแปงก็โด่งดังตั้งแต่อายุเพียงแค่สิบกว่าปีเท่านั้น จนได้รับการขนานนามว่าเป็น “โมซาร์ตคนที่ 2” (second Mozart) เขาเข้าเรียนต่อที่โรงเรียนดนตรีแห่งกรุงวอซอร์ (Warsaw Conservatory) และต่อมาโชแปงได้เดินสายแสดงคอนเสิร์ตไปทั่วยุโรป จนกระทั้งรัสเซียได้บุกยึดประเทศโปแลนด์ จึงทำให้โชแปงไม่ได้กลับสู่บ้านเกิดเมืองนอนอีกเลย แต่ด้วยความรักบ้านเกิดเขาได้พกดินของโปแลนด์ติดตัวไปด้วยตลอดเวลา ช่วงที่เขาอาการทรุดหนักพี่สาวได้มาเยี่ยม เขาได้ขอร้องพี่เขาว่าให้ช่วยนำหัวใจของเขากลับไปที่โปแลนด์ด้วย จนกระทั่งเสียชีวิตด้วยวัยเพียง 39 ปี ในพิธีฝั่งศพของเขา ดินโปแลนด์ที่เขาพกติดตัวนี้ ก็ได้ใช้โรยลงบนโลงศพของเขา (เศร้ามาก เขียนเองยังขนลุกเลย)
เราเดินต่อมาจนถึงบริเวณที่เป็นลานกว้างที่นี่คือ สุสานทหารนิรนาม ที่ด้านหนึ่งของลานจะมีซุ่ม ที่ภายในมีทหารยืนเฝ้าคบเพลิงอยู่ คบเพลิงตรงนี้จะไม่เคยดับ เพื่อเป็นการระลึกถึงเหล่าทหารที่ได้สูญเสียชีวิตไปในสงคราม ตอนบ่ายจะมีการเปลี่ยนกะทหารซึ่งเราก็โชคดีจริงๆ ที่ได้ดู เกือบจะเดินผ่านกันไปแล้ว พอดีพี่ที่ไปด้วยเรียกกลับไปดู มีนักท่องเที่ยวมายืนรอดูกันหลายคน คุณทหารชุดใหม่ก็เดินสวนสนามมาเปลี่ยนกะอย่างพร้อมเพรียง โดยมี 1 นายเป็นผู้คุม เปลี่ยนกะสองนาย แล้วทหารชุดเก่าก็เดินตามทหารผู้คุมไป เราก็ยังยืนดูอยู่จนเขาเดินไปไกล ในใจก็คิดว่า เขาจะเดินอย่างนั้นไปจนถึงที่ไหนน่ะ อืม คุณทหารตัวใหญ่และหล่อทีเดียว ฮา
ตลอดการเดินชมเมืองวันนี้เราสังเกตุว่าที่นี่มีโบสถ์หลายแห่ง ด้วยความที่คนโปแลนด์ส่วนมากมีเชื้อสายยิวและยังเคยมีโป๊ปที่เป็นคนโปแลนด์ด้วย ดังนั้นความเคร่งในศาสนาจึงยังมีอยู่อย่างมาก เดินต่อมาอีกนิดเราก็พบรูปปั้นของ โพเลสวอ ปรู๊ส (Boleslaw Prus) นักเขียนชื่อดังชาวโปแลนด์ ที่มีนามปากว่า “Prus” มีผลงานเช่น The Outpost, The Doll, The New Woman และ Pharaoh โดยเฉพาะเรื่อง Pharaoh เป็นผลงานที่มีชื่อเสียงที่เขาเล่าเรื่องของอียิปโบราณ
วันนี้เดินกันจนเหนื่อย สงสัยเราต้องหาอะไรกินแล้ว เดี๋ยวมาต่อกันใน กินอะไรดี ที่โปแลนด์
บรรยากาศดีนะครับ รถราก็ไม่ค่อยเยอะ
เงียบๆ ดี แต่เราว่ามันเงียบไป ไม่ค่อยเห็นคนเอเชียเท่าไรเลย
เราเคยค้าขายทีโบ๊เบ๊กับคนโปมามาก พวกนี้นิสัยดีมาก..
คนโปแลนด์น่ารักค่ะ อัทธยาศัยดี ด้วยความที่เขาเพิ่งเปิดประเทศ
ต้องการติดต่อค้าขาย และต้อนรับนักท่องเที่ยวที่ไปเที่ยว แต่ก็อดรู้สึกว่าตัวเองแปลกประหลาดไม่ได้ เพราะที่นี่คนเอเชียน้อยจริงๆ