ขออนุญาตพักเรื่อง ยิว นาซี ฮิตเลอร์ไว้ก่อนน่ะ เดี๋ยวค่อยมาต่อกัน วันนี้ขอพูดเรื่องแม่กันก่อน…
มีน้องคนหนึ่งเค้าขำที่เราเล่าว่า จะไปเที่ยวที่ไหนต้องขออนุญาตแม่ก่อน ทั้งๆ ที่เราก็อยู่ไกลแม่ขนาดนี้น้องคนหนึ่ง “เจ๊แก่แล้วยังต้องขออีกเหรอ 555+”
เราตอบว่า “ในสายตาของแม่ เราเป็นเด็กน้อยของเขาเสมอ”
ไม่ว่าเราจะผ่านประสบการณ์ชีวิตอะไรมา จะกี่วัน กี่ปี ผ่านไป
จะเรียนจบ ประถม ม.ปลาย ป. ตรี ป. โท หรือ ป. เอก
จะดำรงตำแหน่ง อะไรไม่รู้ ใหญ่โตในสังคม เป็นท่าน เป็นคุณ เป็นอาจารย์ เป็น ดร. ที่ใครๆ เรียก
อายุจะเราเพิ่มขึ้น เป็นพี่ เป็นลุง เป็นป้า
แต่ถึงอย่างไร เราก็ยังเป็นเด็กน้อย ของผู้หญิงคนหนึ่งเสมอ ผู้หญิงคนที่เราเรียกว่า “แม่”
แม่ไม่เคยลืม คำบอกเล่าเล็กน้อยของเรา แม้แต่ตอนที่เราโทรไปคุยนั้น จะเป็นตอนดึกของเมืองไทย
แม่บอกเสมอว่า “คิดถึงเอ๋ทุกวันเลยลูก” อย่าพูดอย่างนี้ดิแม่ น้ำตาจะไหล
บางครั้งเราท้อแท้ แบบหาสาเหตุไม่เจอ ฉันจะไม่ไหวแล้ว อยากกลับบ้านตอนนี้เลย แต่คนที่เศร้ากว่า เมื่อเห็นเราท้อแท้คือ “พ่อกับแม่”
บอกแม่ทุกครั้งที่โทรกลับบ้านว่า “รักแม่ คิดถึงแม่น่ะ”
วันนี้ก็จะบอกอีกว่า “หนูรักแม่น่ะค่ะ รักแม่ที่สุดในโลก”
Mom, you’re a wonderful mother,so gentle and yet so strong.
The many ways you show you care me and always make me feel I belong.You’re patient when I’m foolish and you will give guidance when I ask,
It seems you can do most anything. You’re the master of every task.
You’re a dependable source of comfort.
You’re my cushion when I fall.
You help in times of trouble.
You support me whenever I call.
You have my total respect.
I love you, Mom.
ปล. 1 ปีนี้ซื้อนาฬิกาให้เรือนหนึ่งน่ะแม่ ปีหน้าจะซื้อรถพาไปเที่ยว เอารูปไปดูก่อน เดี๋ยวส่งให้แหละ รักน่ะ จุ๊บๆ
ปล. 2 ฝากบอกพ่อด้วยว่า ของพ่อด้วยเอ๋หิ้วไปให้เอง รักน่ะจ่าบัว จุ๊บๆ เช่นกัน
ปล. 3 เมื่อกี้โอ๋มันบอกว่า มันจะขอนาฬิกาแม่ไปใช้ ฉันยังไม่ได้ส่งไปให้เลย ยัยโอ๋นิ ไวจริงๆ ไอ้ตัวแสบ
ปล. 4 วันนี้โทรไปอ่านให้แม่ฟังแล้ว แม่บอกว่าปริ้นหน้าเวปส่งมาให้แม่อ่านหน่อย ^_^