“ฝนที่ตกทางโน้น หนาวถึงคนทางนี้ ยังอยากได้ยินทุกเรื่องราว
ยังนอนดึกอยู่ใช่ไหม เธอผอมไปหรือเปล่า อย่าลืมเล่าสู่กันฟัง”
ช่วงนี้ฝนตกปล่อย เวลาที่ฝนตกแล้วเรามองออกไปนอกหน้าต่าง ก็ทำให้ใจลอย คิดถึงบ้านได้ทุกครั้ง
ที่บ้านคงฝนตกอย่างนี้เหมือนกัน พอฝนตกแล้วอากาศจะเย็นๆ นอนหลับสบาย
มีเสียงกบ อึ่งอ่าง ร้องระงมอยู่ในนา แต่ที่นี่ไม่เห็นจะได้ยินอะไรเลย ฝนตกก็เงียบ หิมะตกก็เงียบ คนที่นี่อยู่กันแต่ในบ้าน
ยกเว้นวันที่แดดดีดี จะออกมาเดินตากแดด เหมือนว่ามันเป็นเวลาที่มีค่ามากมาย ช่วงหน้าร้อนสั้นกำลังจะหมดลง
อากาศที่เริ่มจะเย็นลงบอกว่า อีกไม่นานใบไม้คงจะล่วง(อีกแล้ว) จากนั้นหน้าหนาวก็จะมาอีกครั้ง
The time runs too fast! มันเป็นอย่างนั้นจริงๆ บางทีเราก็ใช้ชีวิตเพลินๆ ไปวันๆ พอมีเวลาก็หยุดคิดว่า
เฮ้ย นี่มันผ่านมาตั้ง 6 เดือนแล้วนี่หว่า เหลือเวลาอีกไม่เท่าไรอีกแล้ว ชีวิตเคาน์ดาวน์กลับมาอีกครั้ง
วันก่อนได้รับเมลจากเพื่อนเรื่อง “อีกหน่อยเราก็ตายจากกัน..แล้วนะ” เรื่องของน้าเนก ที่หลายๆ คนน่าจะเคยไปรับกันหลายรอบแล้ว
“บางคนแอบรักเขา ซุ่มเลิฟอยู่อย่างนั้น ปล่อยให้ความรู้สึกที่ดีลอยไปหาคนอื่น
แต่กลับปล่อยให้ใจตัวเอง เหลืออยู่แต่ความรู้สึกต่ำต้อยได้ทุกวัน ทุกวัน…ทุกวัน
บางคนกินทิฐิเป็นอาหาร เก๊กใส่กันไปวันๆ ต่างฝ่ายต่างรอให้อีกฝ่ายง้อ มึงแน่ กูแน่
งอนการกุศล ประชดทำลายสถิติ เชิดหยิ่งชิงชนะเลิศ…ไอ้บ้า
และอีกหลายคนนิยมกิจกรรม “ฆ่าเวลา” ชีวิตมันว่างจัด ขนาดต้องฆ่าเวลากันเลย
บอกตรงๆ เห็นแล้วอยากตบกบาล เอ็งกำลังทำลายทรัพย์สินที่มีค่าที่สุด ที่มนุษย์ทุกคนพึงจะมี
อีกหน่อยเราก็ตายจากกัน..แล้วนะ
ลองคิดแบบนี้บ้าง ใช่แล้ว…เราจะเกิดความเสียดาย เพราะเหลืออีกหมื่นแสนล้านที่เรายังไม่ได้ทำ
ตายได้ไง หากฝันไม่สำเร็จ ไม่ได้หมายความว่าเราจะไม่ยอมตาย
แต่ให้รีบทำทุกอย่าง ก่อนที่จะตาย…ซึ่งจะเป็นวันไหนก็ไม่รู้ และในเมื่อเราไม่รู้ว่าเมื่อไหร่
มาเตรียมการรอรับวาระสุดท้ายของเราดีกว่า เอาแบบตายวันตายพรุ่ง ก็จะได้นอนตายตาหลับ
ใช้ชีวิตโดยคิดซะว่า…พรุ่งนี้ฉันจะตายแล้ว ทำงานในสิ่งที่เรารัก เสมือนว่าเราจะไม่ได้ทำมันอีก
ตามความฝันของเราไปสุดโต่ง…ต้องรีบแล้ว เดี๋ยวตายนะ…เตือนแล้วไง
รักให้หมดใจ บอกเขาไปทั้งหมดที่ความรู้สึกมี ส่วนจะรักหรือไม่รัก ไม่สนว้อย…เพราะพรุ่งนี้ชั้น (อาจจะ) ตายแล้ว
ใช้เวลา (ที่อาจจะ) สุดท้ายที่มีต่อกันไว้ กอดกันเหมือนว่านี่เป็นกอดครั้งสุดท้ายของเรา
นุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพราะอย่างน้อยๆ เราจะได้มีสีหน้าที่ยิ้มแย้มตอนให้สัมภาษณ์ยมบาล
คนข้างบ้านเดินแป้นแล้นมาบอกข่าวดี ลูกสาววัย 23 กำลังจะแต่งงาน
ในมือมีซองสีชมพูพร้อมการ์ด ลูกสาวอยู่ต่างจังหวัดกับคู่หมั้น แม่เลยต้องมาแจกการ์ดเอง
เมื่อกี๊ว่าที่เจ้าสาว เพิ่งโทรมาปรึกษาแม่เรื่องชุดแต่งงาน หลังจากนั้น 3 ชั่วโมง เธอตาย
แต่กว่าคนเป็นแม่จะรู้ข่าวร้าย ก็ปาไป 5 วัน ซองในมือผม กลายเป็นเงินช่วยงานศพ ช่อดอกไม้ กลายเป็นพวงหรีด
และทั้งหมดกลายเป็นแรงบันดาลใจ ที่อยากจะบอก ว่าอีกหน่อยเราก็ตายจากกัน…แล้วนะ
อ้าว….รู้งี้ยังจะมาอ้อยสร้อยอะไรกันอีก รีบแยกย้ายไปใช้เวลาที่เราเหลืออยู่
ไปทำทุกอย่างที่เรายังไม่ได้ทำ เดี๋ยวตายซะก่อน…เสียดายแย่”
————————————————————————————
ได้รับเมลนี้มาหลายครั้ง แต่วันนี้อ่านแล้วก็หยุดคิดตาม มีใครที่เรายังไม่บอกว่าเรารัก เราห่วงใยเขาอีกไหม
เราเคยได้ยินมาว่า “ให้หมั่นเขียนจดหมายให้เพื่อนที่อยู่ไกลๆ” ยังมีใครบ้างน่ะ ที่เรายังไม่ได้ส่งโปสการ์ดไปให้
เสาร์อาทิตย์นั่งเขียนโปสการ์ดหา พ่อ แม่ เพื่อน พี่ น้อง ค่อยๆ ทยอยส่งไป ใครขอ ใครทวงมา ก็เขียนส่งไปให้
เพิ่งรู้ว่าตัวเองก็ซื้อโปสการ์ดไว้เยอะเลย มีบางอันเขียนแล้วไม่ได้ส่งก็มี บางอันสวยจนไม่อยากเขียนให้ใครก็มี (งกอีก)
เราไม่ได้สัญญาน่ะว่าจะส่ง อย่าได้รอคอย แต่จะพยายามส่งให้ได้ ^_^