“ชีวิต ที่แท้จริง ไม่ได้อยู่ที่จุดหมายปลายทาง”
คนส่วนมากก้มหน้าก้มตาทำงาน บุกบั่นไปข้างหน้า สร้างตัว สร้างฐานะ โดยหวัง ว่าเมื่อ ไปถึงจุดหมายปลายทางของชีวิตจะได้”ประสบความสำเร็จ” แล้วก็จะเริ่มมีความสุขและเมื่อคิดถึงความสุขเขาก็มักจะนึกถึง เงิน ลาภ ยศ และอำนาจ แต่เมื่อไปถึงจุดสูงสุดในชีวิต เขากลับไม่พบอะไรที่ทำให้พอใจได้ ความสุขที่ใฝ่ฝันไว้ก็ยังอยู่สุดเอื้อม ราวกับว่ามันสามารถหนีไปได้อย่างน่าประหลาด ยิ่งเราพยายามไล่ตามมันไปเร็วเท่าไหร่ ก็ดูเหมือนว่ามันยิ่งอยู่ห่างไกลจากเราออกไปทุกที
มีคนไม่น้อยรีบร้อนตื่นแต่เช้า เพื่อขับรถออกไปเที่ยวชายทะเลที่ต่างจังหวัด เร่งขับรถอย่างเร็ว คิดเพียงว่าจะไปถึงให้ได้เร็วที่สุดไม่สนใจอะไรทั้งนั้น
แต่พอไปถึง ลงจากรถ สลัดแข้งสลัดขา มองไปรอบๆ แล้วคิดว่าไม่เห็นจะมีอะไรเลย นอกจากน้ำกับฟ้า ได้มาถึงทะเล ตามที่หวังไว้ ก็แค่ งั้นๆ มองเท่าไหร่ ๆ ก็หาความสุขไม่พบและในที่สุด เขาก็ต้องมาเร่งรีบขับรถกลับบ้านอีก…เพราะไม่รู้จะอยู่ไปทำไม
เขาไม่มีทางรู้ หรอกว่า โดยแท้จริงแล้ว ชีวิตก็คือการเดินทาง จุดหมายปลายทาง ก็คือความสำเร็จ หรือเป้าหมายในชีวิตของแต่ละคน ซึ่งไม่ได้สำคัญเท่า กับช่วงเวลาระหว่างที่ชิวิตกำลังดำเนินไปเลยแม้แต่น้อย
ในแต่ละวัน แต่ละชั่วโมง ที่ยังมีลมหายใจอยู่ ล้วนแล้วแต่มีคุณค่าอย่างยิ่ง เหมือนเราไปเที่ยว ไม่ใช่ให้ไปถึงที่หมายเสียก่อนแล้วจึงจะเริ่มสนุกสนาน แต่ความสนุก นั้น น่า จะเริ่มตั้งแต่ ตอนที่เริ่มออกเดินทางแล้ว ความจริงน่าจะ ก่อนออกเดินทางด้วยซ้ำไป
แค่ได้วางแผน และเตรียมตัวที่จะเดินทางไปในที่ ที่เราอยากจะไป ก็ทำให้เรามีความสุขไม่น้อยแล้ว ระหว่างทางก็ชมภูมิประเทศ สังเกตุสีสันของร่มไม้ใบหญ้า สนทนากับเพื่อนร่วมทางไปด้วยหรือจะทำอะไรอย่างอื่น อีกก็ได้ถ้าเราต้องการ
ทั้งหลายนี้ประกอบกันเป็นการเดินทางทั้งหมด บางทีในระหว่างเดินทางอาจจะสนุกกว่าที่ปลายทางซะอีก การดำรงชีวิตอย่างมีความหมาย จะต้องสัมผัสความสุขในทุกช่วงของชีวิต อันได้มาจากการ ฝึกฝน การสร้างสรรค์ การสนใจ การรักที่จะทำสิ่งนั้นๆ และสนุกกับมัน
บางที ชีวิตก็เหมือนกับขบวนรถด่วนเที่ยวไป-กลับ มี เกิด แก่ เจ็บ ตาย สุดท้ายก็ได้กลับคืนสู่ผืนดิน ไม่ได้สัมผัสอะไรเป็นแก่นสาร ไม่ได้มี โอกาสรู้จักเพื่อนฝูง ลูกเมีย เพื่อนบ้าน หรือแม้กระทั่งตัวเอง ถึงแม้จะมีหน้ามีตาในสังคม แต่ชีวิตก็เป็นจักรกล เป็นหุ่นเชิดให้ใครเขาเท่านั้น แม้จะแวดล้อมด้วยผู้คน แต่เอาจริงเข้าก็ไม่รู้จักใครอย่างแท้จริง
ส่วนที่ไม่ค่อย มีความสำคัญ มีแต่บั่นทอนคุณภาพชีวิต เราก็สนใจให้น้อยลง แล้วหัดใส่ใจในชีวิตของคนอื่น เพื่อนร่วมโลก สิ่งเล็กๆ น้อยๆ ที่แวดล้อมตัวเราซะบ้าง ชีวิตที่ มีความ หมายจะไม่ได้มาแค่ชั่วข้ามคืน ความสุข ที่แท้ของชีวิต เป็นการเก็บเล็กผสมน้อย เพิ่มความหมาย ให้ชีวิตทีละเล็กทีละน้อย ลองตื่นขึ้นมาสูดอากาศยามเช้าดูบ้าง
ฟังเสียงนกร้อง หยุดชมดอกไม้ตามทางเดิน นั่งมองและฟังเสียง คลื่นอย่างตั้งใจ สิ่งประดับ ประดาทางผ่านของชีวิตทั้งหมดล้วนแล้วแต่เป็นสิ่งมีค่า มีสาระต่อชีวิตเสียยิ่งกว่าจุดหมาย ที่ไปถึง เพราะเมื่อไปถึงสถานีปลายทางแล้ว จะไม่พบอะไรที่เป็นแก่นสารแท้จริงหรอก นอกจากความชรา และการจากลาเท่านั้น แล้วจะรีบไปถึงจุดนั้นกันทำไม
อยากเอามาลง ไว้อ่านเล่นๆ ^_^
ฉันจะแวะตลอดทาง และฉันจะเปลี่ยนจุดหมายปลายทางทุกครั้งที่ถึงจุดหมายปลายทาง (นอนซมไข้มาหลายวันแล้วเบื่อ)