คิดถึงบล๊อกเก่า

วันนี้นั่งคอมเม้นต์ตามบล๊อกและเวปต่างๆ ไปเรื่อยเรื่อย ตั้งแต่เวป seo ไล่ตามลิ้งจากเวปหนึ่งไปเวปหนึ่ง จนเนื้อหาของเวปที่เข้าไปคอมเม้นต์ เริ่มจะเปลี่ยนไปเป็นแนวดูหนังฟังเพลง เล่าโน้นนี่ เล่าชีวิตส่วนตัว เลยทำให้คิดถึง บล๊อกเก่า ของเรา ที่เขียนมาตั้งแต่ 2548 ตอนนั้นยังต้องตะลอนไปศรีราชาเพื่อไปทำแลบ เล่าโน้นเล่านี่มาเรื่อย จนได้มาเรียนที่นี่ เรื่องเยอะจริงๆ ผู้หญิงคนนี้ เราอาจจะเป็นพวกหาเรื่องให้ตัวเอง แต่ก็มีบ้างที่เรื่องมันวิ่งมาหาเรา ตอนนี้เริ่มแก่แล้ว ชีวิตเริ่มเสถียร คือนิ่งเงียบ เงียบ เงียบ เงียบเกินไปแล้วน่ะ

กลับมาที่เรื่องบล๊อกเราดีกว่า บล๊อกเก่า ที่ว่ามันอยู่ที่ Bloggang.com หนังหน้าบล๊อกก็ธรรมดาๆ แต่ไม่ธรรมดาน่ะจ่ะ
ไม่รู้แหละ เราว่ามันดูสบายตา แต่ออกจะเหงาๆ ไปหน่อย เข้ากับความรู้สึกคนจากบ้านไกลเมือง แฟนคลับหลักๆ ของบล๊อกเราจะเป็นคนขี้เหงาทั้งหลาย จริงแล้วเราต้องขอบคุณบล๊อกนี้มากๆ เพราะเราได้เรียนรู้ code ต่าง วิธีทำลิ้ง โน้นนี่ ก็มาจากที่นี่ทั้งนั้น อีกอย่างเสน่ห์ของบล๊อกคือ เพลงเพราะ ยิ่งถ้าเปิดบล๊อกปุ๊บ เห็นหน้าบล๊อกกับเพลงที่ขึ้นมา แล้วมันเข้ากัน อันนี้มันเป็นสุนทรีย์จริงๆ จะไม่อยากออกไปจากบล๊อกเลย ซึ่งเราก็พยายามทำให้ บล๊อกเรา เป็นอย่างนั้น

อีกอย่างที่เราชอบคือเวลาอัพเดทเสร็จแล้ว ไม่ต้องโปรโมทที่ไหน คนเข้ามาเม้นต์เอง แสนจะสบาย backlink, comment, submit อะไรไม่เคยรู้จัก เขียนอย่างเดียว เขียนดีดี แล้วคนเข้ามาอ่านเอง เราได้รู้จักเพื่อนๆ หลายคนที่นั้น ก็แปลกที่เราไม่เคยเจอตัวเป็นๆ แต่เราก็ยังพูดคุยได้ ยังถามถึงว่า เป็นยังงัยบ้าง สบายดีมั้ย ไม่ได้คุยกันนาน ดูแลสุขภาพน่ะ นั้นแหละที่ให้รู้ว่ามิตรภาพจริงๆ ในโลกอินเตอร์เนทก็ยังมีอยู่ บางครั้งบล๊อกมันดูสบายกว่าเวป คือเราจะเป็นใครก็ได้ จะเขียนอะไรก็ได้ Nobody ดี ไม่จำเป็นว่าเราจะเจาะจงพูดถึงใคร เราแค่อยากบ่นๆ พ่นๆ ไปเรื่อย แต่เวปมันทำไม่ได้ (หรือทำได้) เราเลยต้องรับผิดชอบกับสิ่งต่างๆ ที่เราเขียนลงไปในเวป

พอเริ่มทำแลบหนักขึ้น แล้วก็มาเริ่มทำเวปนี้แหละ เราก็เริ่มห่างหายไปจากบล๊อก ทั้งที่เรื่องต่างๆ มีให้เขียนเยอะแยะไปหมด บล๊อกจ่ะ เอ๋ยังคิดถึงอยู่น่ะ ถ้าว่างจากงานแลบ จะแอบกลับไปอัพเล่นๆ ให้เย็นใจ…